Nieuws/Binnenland

Review: Thief (PlayStation 4)

Een klassieke gameserie nieuw leven inblazen is geen sinecure. Zeker niet als het om een geliefde reeks als Thief gaat. Toch heeft uitgever Square Enix dit geprobeerd. Is het ook een goede game geworden?

Het probleem met het 'rebooten' van een serie is dat je als maker gebonden bent aan de verwachtingen van de fans van de reeks. In het geval van Thief is dat helemaal lastig, omdat we het hier over een stealth-game hebben waarbij gezien worden door de vijand traditioneel gezien einde oefening betekende. Die gamestijl is echter volledig uit de tijd, dus hoe vind je de balans tussen nieuw en oud?

Aardig

Het is de makers aardig gelukt, maar er zitten wel de nodige haken en ogen aan. Net als in eerdere delen kruip je ook hier weer in de huid van Garrett, een meesterdief. Zoals het leden van het dievengilde betaamt, is het zaak om alles wat los en vast zit mee te nemen terwijl je de bewakers omzeilt. Word je toch gezien, dan heb je verschillende opties. Een enkele bewaker kun je nog wel aan - al is het vechten in deze nieuwe Thief niet geweldig. Komen er meerdere op je af, dan moet je rennen en een schuilplaats zoeken. 

Hier komt echter al een probleem van het spel om de hoek kijken. Als je gespot bent, lopen wachters zo'n 30 seconden naar je te zoeken voor ze concluderen dat je er niet meer bent en ze gewoon verder gaan met waar ze mee bezig waren. Je ziet hier hét dilemma van de makers: gaan we het realistisch aanpakken of maken we het spel wat leuker om te spelen? Het is hetzelfde dilemma waar de makers van eerdere stealth-games ook mee zaten, maar het is in de tussentijd blijkbaar niet gelukt om een oplossing te vinden. 

Dat geldt ook voor het rondsluipen. Zolang Garrett zich in het donker bevindt, wordt hij niet gezien. Je kunt letterlijk vlak voor een bewaker gaan staan zonder negatieve gevolgen. Zodra je echter in het licht komt, ben je snel de sjaak. Het is wederom datzelfde dilemma.

Gaten

Maar goed, als er dan toch gekozen moet worden, dan is dit mijns inziens de juist keuze. Het is ook niets aan om het spel opnieuw te moeten laden telkens als je ook maar gezien wordt. 

Daarbij voelt de game erg lekker aan als je alles 'goed' doet. Je sluipt lekker van schaduw naar schaduw, leidt de bewakers af met een assortiment aan gadgets en je vindt uiteindelijk wat je zoekt. Het is alleen jammer dat zodra het misgaat, de gaten in het gamedesign duidelijk worden.

Ook jammer is dat het leveldesign redelijk rechtlijnig is. Af en toe kun je een andere route naar een bepaald punt kiezen - vaak afhankelijk van of je een bepaalde gadget hebt - maar je komt na een paar meter weer op dezelfde plek uit. Zo word je altijd naar één punt toe geleid. In een sluipgame als Thief is het toch fijn als je het idee hebt dat je meerdere opties hebt om je vijanden te misleiden.

Helaas heeft ook het verhaal niet veel om het lijf. Garrett en een jonge vriendin worden gesnapt bij het inbreken in het huis van de lokale burgemeester. Laat beste man nou net bezig zijn met een kwaadaardige uitziende toverspreuk. Garrett wordt een jaar later wakker en moet uitpluizen wat er in de tussentijd is gebeurd. Hierdoor wordt het stelen van unieke items - de game heet tenslotte Thief! - tot een bonusactiviteit gemaakt en niet de hoofdmoot van het spel.

Niet slecht, niet geweldig

Nogal wat minpunten dus, maar ik moet zeggen dat ik Thief nooit echt slecht vond. De kern van het spel - sluip rond, steel dingen en vermijdt wachters - is best goed, zij het een beetje game-erig. Daar heb ik ook wel lol mee gehad. Het is alleen jammer dat alles eromheen een beetje afgeraffeld lijkt.