Nieuws/Binnenland

Nieuwe console vol nieuwe foefjes

Review: Nintendo 3DS

Na een goede vijf jaar wachten is er eindelijk weer eens een nieuwe spelcomputer verschenen. Het is Nintendo die met haar 3DS opnieuw de markt voor draagbare consoles probeert te veroveren. Het apparaat zit volgepropt met allerlei nieuwe snufjes, maar het grootste nieuwtje is toch wel het 3D-scherm waarvoor geen speciale bril nodig is. Is dat genoeg om de vraagprijs van bijna €250 te rechtvaardigen?

Op het eerste gezicht lijkt de 3DS veel op zijn voorgangers, de Nintendo DS Lite en DSi. Het apparaat bestaat uit twee helften die samengeklapt kunnen worden. Elke helft bevat een scherm: het onderste gedeelte een aanraakscherm, terwijl de bovenste het befaamde 3D-scherm bevat. Onder het onderste scherm bevinden zich de start-, select- en home-knoppen. Met laatstgenoemde is het altijd mogelijk om terug te gaan naar het thuisscherm, ook als jemidden in een spel zit. De game wordt dan simpelweg gepauzeerd en kan later weer opgepakt worden.

Op de onderste helft is ook de bekende vierpuntsdruktoets te vinden, die bij elke Nintendo-spelcomputer aanwezig is. Hierboven bevindt zich een schijfje dat dienst doet als analoge joystick. Deze zorgt voor meer precisie tijdens het gamen. Net als op de DS zijn ook de A-, B-, X- en Y-toetsen aanwezig, en zijn op de bovenkant van de onderste helft de L- en R-knoppen te vinden. Mensen die al een Nintendo DS in huis hebben, zal het bekend in de oren klinken.

Scherm

Maar dan is er het bovenste scherm. Zoals gezegd zijn hiermee 3D-beelden te bekijken zonder dat de gebruiker een bril hoeft op te zetten. Dit werkt doordat het scherm in feite twee beelden tegelijk toont. Om en om zijn verticale lijnen die beeld naar respectievelijk het linker- en het rechteroog versturen. Doordat de ogen elk het beeld van een iets ander perspectief zien, wordt de illusie van diepte gewekt. Het effect is indrukwekkend te noemen: het is echt alsof je diep in het scherm kan kijken en objecten zien eruit alsof ze van het scherm afkomen.

Geïnteresseerden doen er echter wel goed aan om het apparaat eerst zelf even in actie te zien voor tot aanschaf over te gaan. Sommige mensen blijken namelijk nogal slecht tegen het 3D-effect te kunnen. Terwijl anderen uren kunnen gamen zonder ergens last van te hebben, kan het zijn dat bij bepaalde mensen de ogen zeer vermoeid raken of dat ze hoofdpijn krijgen. Of, zoals een ‘testobject’ zelf omschrijft: “Het volgen van de beelden in 3D vergt net even wat meer ooginspanning. Vooral vanwege de verschillende dieptes . (…) Gevolg: vermoeidheid van de ogen, desoriëntatie en zelfs (mogelijke) hoofdpijn en misselijkheid bij langdurig spelen.”

Nintendo zelf voorzag deze problemen ook en bouwde hierom een optie in waarmee de intensiteit van het 3D-effect kan worden aangepast. Dit werkt middels het schuifje aan de zijkant van het bovenste scherm. Als deze helemaal naar boven is geschoven, wordt het maximale 3D-effect getoond. Mocht dit iets teveel van het goede zijn, dan kan deze wat omlaag worden geschoven, waarna het effect steeds minder wordt. Als het schuifje helemaal op de laagste stand staat, is het scherm 2D en is er geen diepte meer te zien.

Nogmaals: verschillende mensen reageren verschillend op het 3D-effect. Persoonlijk heb ik tijdens uren gamen nergens last van gehad, maar probeer het zelf eerst uit in een winkel. Je wilt tenslotte geen 3D-spelcomputer kopen om er vervolgens achter te komen dat je het effect niet goed kunt zien.

Een minpunt van het scherm is dat de kijkhoek zeer beperkt is. Een kleine wenteling naar links of rechts en het effect gaat verloren. Nu is dat niet een enorm probleem - een draagbare spelcomputer hou je toch meestal recht voor je - maar ideaal is het niet. Zeker de wat beweeglijke gamer moet hiermee oppassen.

Mii's

Tot zover het scherm, want de 3DS heeft nog talloze andere snufjes aan boord. Zo zijn er de ingebouwde camera’s. Aan de buitenkant bevinden zich twee camera’s die gezamenlijk 3D-foto’s kunnen maken. Deze worden opgeslagen op het bijgeleverde SD-geheugenkaartje. Natuurlijk is wel een 3D-scherm vereist om de foto’s te kunnen bekijken. Aan de binnenkant bevindt zich ook nog een camera, zoals de DSi ook had. Deze wordt in diverse spellen en programma’s voor de 3DS gebruikt, zoals de Mii-maker.

Want ja, net als op de Wii kunnen eigenaars van een 3DS ook een virtuele weergave van zichzelf maken. Dit kan met de hand gedaan worden, maar ook is het mogelijk een foto te maken, waarna de 3DS deze zelf omtovert tot een Mii.

StreetPass

Eén van de meer opvallende mogelijkheden van de 3DS heet StreetPass. Door het systeem in slaapmodus te zetten - klap hem simpelweg dicht - kan het draadloos informatie uitwisselen met andere 3DS’en. Zo is het mogelijk om Mii’s uit te wisselen, of zelfs spelletjes te spelen. Eén voorbeeld: in Super Street Fighter IV 3D Edition bezitten spelers virtuele figuurtjes die via StreetPass de strijd aan gaan met de mannetjes van andere 3DS-bezitters. Hierdoor worden ze sterker en kunnen ze meer gevechten aangaan.

StreetPass is een erg leuke toevoeging, mits je veel omgaat met mensen die ook een 3DS bezitten. Telkens als het blauwe lampje gaat branden die aangeeft dat de spelcomputer contact heeft gehad met een andere 3DS, is het weer een verrassing wat je nu weer tegenkomt.

Games

Dan de spellen. Er volgen de komende week reviews van enkele titels die samen met het systeem gelanceerd zijn, maar Nintendo heeft ook enkele spelletjes in de console zelf ingebouwd. Zo is er Gezichtenjacht. Hierin is het de bedoeling om bollen die op je afkomen, neer te schieten. Het leuke is dat de game gebruikmaakt van de camera’s en zo de achtergrond invult, waardoor het net lijkt alsof je in de echte wereld aan het schieten bent. Daarnaast worden de bollen voorzien van gezichten van mensen, mits je deze foto’s zelf neemt. Het is namelijk zaak om gezichten te ‘verzamelen’ door deze foto’s te maken. Hoe meer gezichten, hoe meer levels worden geopend. Het mikken in dit spelletje gebeurt via de ingebouwde bewegingssensoren. De vijanden komen van alle kanten, dus je zit echt als een dolle rondjes te draaien om ze neer te kunnen schieten.

Toegegeven, dit is geen nieuwe Legend of Zelda, maar het laat wel enkele functies van de 3DS zien en als ingebouwde game is het een leuk extraatje.

Ook aardig zijn de zogenaamde AR-spellen. AR staat voor Augmented Reality, oftewel aangepaste werkelijkheid. Hiervoor zijn de kaartjes nodig die bij de 3DS geleverd worden. Met de camera’s zijn deze in te scannen, waarna het net lijkt alsof - net als in Gezichtenjacht - er in de echte wereld wat gebeurt. Er zijn diverse AR-games te spelen, maar ze zijn stuk voor stuk zeer simpel. Zo moet je bij eentje op schietschijven schieten, terwijl de ander een bizar soort poolbiljarten is. De AR-spellen laten wel zien waartoe het systeem in staat is: zonder problemen toont het 3D-beelden die op de echte wereld geprojecteerd worden. Het belooft in elk geval heel wat, maar het is natuurlijk aan de gamemakers om hier ook echt wat mee te doen.

Accu

Eén groot minpunt van de 3DS is de accuduur. Met het 3D-scherm en wifi ingeschakeld mag het apparaat na een goede drie uur achter elkaar gamen wel weer aan de oplader. Dat is voor een draagbare spelcomputer niet echt een acceptabele duur. De helderheid van het scherm kan wel omlaag om de batterij iets te sparen, en ook het uitschakelen van wifi helpt, maar dan nog zit je aan hooguit vijf uur speltijd. Denk dus niet een lange vlucht te kunnen overleven door lekker op de 3DS te gamen.

Daarbij komt dat Nintendo de gebruiker enorm stimuleert om het systeem niet uit te doen, maar in slaapmodus te zetten. Zelfs bij het fysiek indrukken van de aan/uit-knop vraagt de 3DS eerst nog even of je de spelcomputer liever niet alleen in slaapmodus zet in plaats van hem helemaal uit. Het probleem is dat de accu in slaapmodus slechts een paar dagen meegaat, wat ook niet echt een ideale lengte is.

Let maar op: over een jaar komt Nintendo met een nieuwe versie van de 3DS - 3DS Lite? - waarbij de accuduur flink verbeterd is.

Conclusie

Het is lastig om een spelcomputer op basis van hardware te beoordelen; het zijn tenslotte de games die bepalen of het apparaat de vraagprijs waard is. Desalniettemin valt er wel iets te zeggen over de potentie van de console. Zo is het 3D-effect van het bovenste scherm een erg leuke gimmick die in elk geval op grafisch niveau echt wat kan toevoegen aan spellen. Ook de StreetPass-functie is een gave toevoeging die vooral de wat socialere gamer zal kunnen bekoren (maar ook hier geldt: dan moeten gamemakers er wel wat leuks mee doen!).

Met andere woorden: Het lijdt geen twijfel dat ook de 3DS weer een vruchtbare voedingsbodem kan zijn voor innovatieve games van creatieve ontwikkelaars. Moet je nu echter al de deur uitrennen om voor €250 een exemplaar aan te schaffen? Ik zou zeggen: wacht even op de eerste reviews van spellen en kijk of er daartussen wat voor je zit.