Nieuws/Binnenland

Waiting is the hardest part

Ik kan bijna niet geloven dat het eerste half jaar van 2014 er alweer op zit en 2013 dus ook echt achter ons ligt. Sterker nog, over drie dagen is het een jaar terug dat ik mijn eerste epileptische aanval kreeg en een week later hoorde dat ik een hersentumor had..

Tijd om even te gaan zitten en mijn 'status quo' onder de loep te nemen, al merk ik dat ik eigenlijk niet zo heel veel te melden heb.

Mijn eerstvolgende MRI-scan is aankomende 4 augustus, de uitslag daarvan krijg ik later die week van de neurochirurg. Ik hoor je nu denken 'dat is al over 4 weken', maar sinds de diagnose heb ik vaak het gevoel dat ik mijn tijd wachtend doorbreng (op doktoren, operatie, uitslagen enzovoorts).

Mijlpaal

erwijl ik altijd zo goed was in bij de dag leven? 'Carpe fucking diem'. Practice what you preach, Ingeborg! Al is dat verdomde lastig als je 'practice' ineens zo radicaal verandert, heb ik ervaren.

En ja, zo'n scan is natuurlijk een mijlpaal op je route. Je ziet 'm van verre staan, maar je weet nog niet waar hij je naartoe wijst (of doen alleen ANWB-paaltjes dat?).

Wachten, wachten, wachten, terwijl er om mij heen van alles gebeurt. Mooie dingen, slechte dingen, confrontaties met geluk en verdriet. Hoe verwerk je dat alles? Acceptatie is al een groot goed, fijn om je dat te realiseren.Daarnaast ben ik nog lang niet klaar hier. Ik hoor nog bij mijn gezin en de andere mensen met wie ik me verbonden voel. Ik heb nog iets (of eigenlijk een heleboel) af te maken.

Soms valt dat kwartje en dan is het ineens toch weer veel makkelijker te accepteren, dan is het bestaan lichter. Als het onze tijd is, gaan we. Ook mij is gelukkig meer tijd gegund om met mijn kinderen en lief door te brengen en daar ben ik blij om. Ik besef en weet  nu alleen dat onze tijd gelimiteerd is en eigenlijk kan ik het daarmee ook meer waarderen. Dum Vivimus Vivamus; 'zolang we leven'.Vakantie

Vele overpeinzingen dus tussen alle drukte door. Ik ben hard aan het werk, heb twee interimklussen en nog wat kleine creatieve adviesklusjes. Daarnaast kosten de kindjes veel energie. Dag en nacht zo blijkt.. Door nachtmerries, groeipijn en honger moeten we er vaak uit 's nachts en dat voel je best de dag erop, ondanks een sessie aan het koffie-infuus.

Gelukkig nog maar 31 dagen, 778 uren en 46.676 minuten uur tot de MRI-scan en dan begint aansluitend onze – hopelijk met goed nieuws beginnende - vakantie.

Ik vind dat die tumor zich gedeisd moet houden, dat is mijn mening. Het kan natuurlijk zo zijn dat mijn mening er nauwelijks toe doet, maar laat ik haar tenminste hebben gegeven.

Mijn tijd mag dan gelimiteerd zijn, maar ik denk dat ik er nog veel plezier, liefde, gezellige evenementen en andere mooie projecten in kwijt kan. ;Momenteel lukt dat overigens zeer behoorlijk.

Dus, zoals de Engelse choreograaf, regisseur en acteur Barry Stevens (wie kent 'm nog?) wekelijks in de soundmixshow riep: "Vooral doorgaan!"