Nieuws/Binnenland
957996
Binnenland

Rijk houdt Langejan nog jaar in dienst

NZa-voorman blijft plakken na ontslag

Bestuursvoorzitter Theo Langejan van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa), die gisteren onder grote politieke druk opstapte, blijft nog een jaar tegen hetzelfde salaris werken voor het Rijk. Zijn eveneens vertrekkende collega Eitel Homan blijft tot oktober in dienst, als zijn contract afloopt.

Dat heeft minister Schippers (Volksgezondheid) besloten nadat de bestuurders ’discussie na publicaties in de media’ als reden gebruikten om hun ontslag in te dienen. De top van de NZa ligt al een jaar onder vuur, eerst door de onthullingen in De Telegraaf over de zorgreisjes. Later door de forse kritiek van Arthur Gotlieb, de NZa-medewerker die zichzelf in januari van het leven beroofde na een jarenlang slepend conflict met zijn leidinggevenden.

Het recente schandaal ging over luxe congresreizen die werden betaald door bedrijven waar de NZa toezicht op hield, zoals farmaceut Pfizer en Unisys, een automatiseerder die nauw samenwerkt met zorgverzekeraars.

Klassenjustitie

In de Tweede Kamer klinkt kritiek op het besluit van Schippers. „Tienduizenden mensen in de zorg worden ontslagen. Houdt de overheid die ook een jaar langer in dienst of is hier sprake van klassenjustitie?” brieste SP-leider Roemer. Andere politieke partijen noemen het verstandig dat het duo ontslag heeft ingediend.

Het riante declaratiegedrag en de snoepreisjes passen in een trend die al langer zichtbaar is in de semipublieke sector, signaleert SGP-fractievoorzitter Van der Staaij. „Als lid van de parlementaire enquêtecommissie naar de bouwfraude signaleerden we al dat er een cultuur is van ’smeren en fêteren’. In de verhoren over de woningcorporaties hoor je hetzelfde, en ook bij de NZa worden reisjes kennelijk normaal gevonden.”

Van der Staaij tekent er net als VVD-Kamerlid Arno Rutte wel bij aan dat er geen sprake lijkt van zelfverrijking bij de NZa. Maar socioloog Aart G. Broek, deskundig op het gebied van leiderschap, ziet wel parallellen met andere sectoren, zoals de woningcorporaties. „Overal is aan de bel getrokken, maar tegenspraak wordt niet geduld.”

„Zonde”, vindt Broek, „want tegenspraak voorkomt bedrijfs- en beleidsfiasco’s.” Zo had Theo Langejan moeten beseffen dat het geen pas geeft om met zorgreisjes mee te gaan. En hij had zich ook moeten realiseren dat hij niet zelf zijn kostendeclaraties mocht goedkeuren.