Nieuws/Binnenland
958021
Binnenland

Vrijheid in Frankrijk: op Harley's richting zuiden

Een Harley-Davidson? Da's niets voor mij. Zo'n dikke pruttelaar maakt vooral lawaai maar is niet vooruit te branden. En dan dat bochtenwerk… Is dát de motor waarmee ik mijn onvervulde jongensdroom, een motorrit 'binnendoor' naar de Côte d’Azur, moet vervullen?

Een rit van 1800 kilometer over voornamelijk Franse B-wegen met overstekend vee en karrenvrachten grind in de duizenden bochten die voor mij liggen. Ik reageer niet euforisch op de uitnodiging van Harley-Davidson Benelux om op hun nieuwste 'Street Glide' af te reizen naar de mondaine badplaats Port Grimaud. Daar vindt een meeting plaats met adepten van het Amerikaanse motormerk. Brrr. Maar nooit heb ik tijd gehad of gemaakt voor de rit en ik besef dat het nu of nooit is. En dan maar met een Harley…

Wat heb ik ernaast gezeten. De Harley blijkt goddelijk. Al na de eerste honderd meter voel ik mij op het brede zadel als een koning op zijn troon. Dit brok ’Milwaukee Iron’ is het resultaat van 'project Rushmore'. In dit project zijn honderd innovaties en technologische verbeteringen doorgevoerd op basis van feedback van rijders wereldwijd. Het resultaat is een motorfiets die op alle fronten beter is dan al z’n voorgangers. Zo begint mijn reis. Met een big smile op mijn gezicht en de radio en cruisecontrol aan op het eerste stuk snelweg.

Bescheiden bergetappes

Via het foeilelijke Luik snel naar 'beneden'. Naar het altijd gemoedelijke Luxemburg met z’n eerste bescheiden bergetappes. Daar laten we de drukte achter ons. De motor zoeft de hellingen op, alleen als ik het gas fors opendraai hoor ik de twee cilinders roffelen. Het geeft een goed gevoel. Genoeg kracht aan boord om een forse caravan tegen een 20 procent helling op te trekken.

Reizen met de motor is wel vermoeiend. Duizend kilometer op één dag is niet aan te bevelen. En over binnenwegen wordt hooguit de helft gehaald. Constant is er het besef dat ik kwetsbaar ben. Achter elke bocht kan immers 'un fermier avec un cheptel de cent bovins', oftewel 'een boer met honderd koeien' opduiken. Een motor mag je dan ook nooit zien als een vervoermiddel om van A naar B te komen. Een motor is het ultieme vehikel om het gevoel van vrijheid te beleven. En dan is 400 kilometer genoeg.

Vervolgens is het tijd om stoer ronkend aan te komen op het Franse dorpsplein bij het met paarse bougainville behangen restaurant. Zo’n door de tijd vergeten plek waar duiven bij de fontein zich verslikken en geschrokken een veilig heenkomen zoeken in de platanen als het geweld binnenrolt. Dan en daar smaakt het eten altijd beter en biedt het eeuwig te korte bed verlichting voor het moegestreden lichaam. Frankrijk is mooi.

Route du Soleil

 

Jaar in jaar uit denderen we zomers in anderhalve dag met de auto over de peage van de 'Route du Soleil' richting zuiden. Om bij aankomst verstrikt te raken in de verkeersdrukte en alle gehaalde snelheidsrecords volstrekt zinloos blijken. Geheel volgens jarenlange traditie zoeken miljoenen vakantiegangers, tussen St.-Tropez en Nice, een parkeerplaats voor hun oververhitte auto en gezinsleden. Om vervolgens een plek op het strand te vinden die net groot genoeg is om een handdoek uit te vouwen. De gekte is er compleet.

Nee, dan wij. Voor een motorrijder bestaan er geen files en stoplichten. Ja, je stopt wel, maar altijd vooraan. En tegen de tijd dat je stil staat, springt het licht alweer op groen. Geen jengelende kinderen achterin of een vrouw die moet plassen. Motorrijden moet je alleen doen. Of met andere mannen. Pas dan kun je ’het grote genieten’ in z’n volledige omvang ervaren.

De rit – eigenlijk het hele leven – wordt steeds mooier. De eerste dag kwakkelt het weer nog een beetje en zit de vrachtwagenchauffeur z’n vriendin op de snelweg te appen waardoor hij de witte lijnen zigzaggend neemt. Dat is vervelend als je juist naast hem rijdt. Op dag twee breekt de zon door. De motor voelt inmiddels vertrouwd. Sterker nog, het begint m’n vriend te worden. Trouw volgt het voorwiel de route die de pijl op het kolossale navigatiescherm aangeeft.

Onbekommerd genieten

Met het verbruik van een enkele liter op 20 kilometer is een volle tank 's morgen goed voor een hele dag onbekommerd genieten. Op dag drie rijden we langs velden vol vuurrode klaprozen en over houten bruggen waarvan de losliggende planken dat zalige klapperende geluid maken. En natuurlijk moet er regelmatig worden gestopt. Samen met de Harley op de foto bij een roestige aftandse tractor, een waterval die de naam werkelijk niet zou mogen dragen en bij het miezerige beetje grijze sneeuw langs de bergweg als we 'tot op grote hoogte' zijn gekomen. Ja, het leven is een avontuur.

Op de vierde dag is de spanning te voelen. We gaan het halen. Wie ziet als eerste de azuurblauwe zee?

Nog 400 kilometer over een deel van de beroemde Route Napoleon en door de magnifieke Gorge du Verdon. Niet dat ik er veel van zie. Ik ben een voorzichtige rijder en vind de bochten verraderlijk. Even niet opletten en je rijdt rechtdoor, een halve kilometer de diepte in. Dat wil niemand, zeker niet met de finish praktisch in zicht.

Tegen vijf uur ’s middag rijden we Port Grimaud binnen. Het gevoel van de 'Lonesome Rider' die het slapende westernstadje wakker schudt, is volkomen verdwenen als we aansluiten in een file van, niet gelogen, duizenden Harley’s. Die avond is het feest en volgt mijn inwijding in de familie van overwegend in zwart leer gestoken vervaarlijk ogende motormannen. Er is herkenning. Vrijheidsstrijders, net als ik… Nou ja, zo’n beetje dan.

Eten en drinken

Stop voor een goede maaltijd in de kleinere dorpen en laat je verrassen. Goed om te weten dat 'Tripoux' de Franse benaming is voor 'gebakken koeienpens'. De meningen over de smaak lopen sterk uiteen. Dat de geur niet te harden is, daar is iedereen het unaniem over eens.

Het werkt simpel: hoe meer auto’s met Frans kenteken voor de deur, hoe groter de kans op een memorabel diner.

'Venetië'

 

Onze tocht eindigde in Port Grimaud, aan de Golf van St.-Tropez. Het werd gebouwd in 1964 op lagunes en drooggelegde moerassen. Daardoor lijkt het een tweede Venetië. Het stadje is verbonden met kanalen en bruggetjes. De brandweer en eerstehulpdiensten komen beide per boot.

Vanwege de drukte op de wegen zijn in het zomerseizoen meerdere veerdiensten per dag naar het fotogenieke en mondaine St.-Tropez. Deze boten doen de meeste grote steden aan de kust aan. Er is zelfs een verbinding tussen het ver gelegen Nice en St.-Tropez, de badplaats die haar bekendheid ook kreeg door de inmiddels 'long forgotten' actrice Birgitte Bardot.

Meeting

Harley-Davidson organiseer jaarlijks meerdere meetings voor rijders van het merk. In de Golf van Saint-Tropez nemen elk jaar in mei meer dan 12.000 rijders deel aan het Harley-Davidson Euro Festival voor drie dagen rijden, relaxen en feesten in de zon. Naast vele tientallen stands waar onder meer helmen, jassen en airbrushtanks te koop zijn en héél veel custom-motoren zijn te bewonderen, zijn er optredens van internationale artiesten en vinden er rally’s, optochten en feesten tot diep in de nacht plaats.

Reiswijzer

Wij maakten deze reis met MoorMotor, vanaf dit seizoen de officiële reisspecialist van Harley-Davidson. Moormotor organiseert motorreizen door Europa. Dat kan met een eigen motor of een gehuurde Harley. MoorMotor zorgt voor mooie, afwisselende dagroutes waarbij ook 'sites' naast de route worden vermeld. De gereserveerde hotels en pensions zijn door Maurice Moor persoonlijk beoordeeld. Kijk voor een op maat gemaakt reisadvies, fotoboeken en wegenkaarten, of voor het maken van een afspraak, op de site: moormotor.nl