Nieuws

'We hebben het er zo naar de zin!'

Altijd naar vaste stek

Hecht u aan een vast stekkie waar u al jaren komt, vroeg ik vorige week. Dat heb ik geweten, want ik kreeg een hele lading aan uitnodigingen over mij heen. Van Finland tot Ootmarsum, ik zou wekenlang op pad kunnen. En overal wacht mij koffie met appelgebak. En zelfs een glas witte wijn.

Nu heb ik een heleboel chefs (in totaal wel drie!), die allemaal willen dat ik ook nog voor andere gedeelten van de krant schrijf, dus helaas. Gelukkig kan ik op deze pagina alvast de mooiste ‘vaste stekkies’ kwijt.

Eerst een rechtzettertje. Bart de Jong voelde zich licht beledigd dat ik vorige week mijn oudste zoon aan het woord liet die Zeeland ‘supersaai’ zei te vinden. Tja, dat heb je nou eenmaal met pubers. Maar Zeeland, en dan in het bijzonder Burgh-Haamstede, was jarenlang mijn eigen vaste stek. Tien jaar bracht ik er elke zomervakantie door. Prachtige brede stranden, heerlijke duinen en plakkerige Zeeuwse bolussen van bakker Sonnemans, om over het jaarlijkse ringsteekfestijn nog maar te zwijgen. En de gerookte paling. En de kreeft. Dan uw stekkies. Camping Zocco! Bij het Gardameer in Italië. Meneer G. Drenthe kwam er voor het eerst toen hij tien jaar was, en dat is nu 44 jaar geleden. Puur toeval, want zijn ouders konden de geboekte camping niet vinden en raakten per ongeluk op deze inmiddels favoriete vakantiebestemming verzeild: „Het meer, de mensen, de altijd verschillende kleuren van de lucht en het water. Blijft onbeschrijfelijk, verveelt nooit. Mijn ideale plek, al decennia.” Zelfs zijn ouders (inmiddels 84 en 86 jaar oud) zijn er afgelopen jaar nog zelfstandig met de auto geweest.

Lang, 44 jaar. Maar Wim Nieuwenhoven slaat alles: hij gaat al zestig jaar (!) lang naar Zwitserland. En dan speciaal naar Wallis en het Berner Oberland. „Alles is daar prima verzorgd en goed geregeld. Zwitsers hebben de naam nogal stug te zijn, maar daar heb ik nooit iets van gemerkt, ze zijn vriendelijk en behulpzaam”, vindt Wim. Hij voegt eraan toe: „Het klinkt misschien erg saai allemaal, maar als je het ergens goed naar je zin hebt, waarom zou je het dan veranderen? Met het risico dat het een keer tegenvalt en je met een verprutste vakantie zit, terwijl je er een jaar naar hebt uitgekeken.”

Maar er is zoveel te ontdekken in de wereld, vinden Nazrin Ozir en Maris van Seggelen, die via Facebook reageerden op mijn column. Ik ben eigenlijk meer van Twitter, maar als u nu de Reiskrant-pagina gaat volgen zal ik meer gaan Facebooken. Nazrin Ozir dus, heeft  Ze hebben als motto nooit naar dezelfde stad te gaan, wel naar hetzelfde land. Er is nog zoveel te zien en dat willen ze beslist niet missen, ook al loop je dan een keer het risico teleurgesteld te worden.

Hans van der Pluijm herkende blijkbaar mijn verhaal over mijn zoon met zijn ‘supersaaie’ Zeeland, want hem overkwam hetzelfde. Tijdens de vakantie woonde zijn vrouw als het ware met de drie kinderen op camping Het Ronde Weibos tussen Rockanje en Hellevoetsluis. „Maar toen mijn zoon tien was, zei hij: al mijn vriendjes gaan naar het buitenland, en wij zitten altijd maar op die stomme camping.” Dus vertrok de familie Van der Pluijm met de complete familie twee weken naar een appartement in Spanje: „Toen de kinderen na afloop op de camping kwamen, zeiden ze: ‘Hè hè, eindelijk vakantie!’ Dat sprak voor ons wel boekdelen…”

Wat is vakantie, daar gaat het eigenlijk om. En voor de een is dat lekker in een bekende omgeving uitrusten, terwijl de ander liever het spannende onbekende opzoekt. Tilly Koster ging jarenlang met de kinderen naar Ponypark Slagharen. Toen het gezin eens wat anders wilde en ze naar Mallorca vlogen, kreeg haar man een dubbele oorontsteking en haar zoon een enkele middenoorontsteking. Plus twaalf uur vertraging door stakingen van luchtverkeersleiders. „De kinderen wilden nooit meer naar Spanje, liever naar Slagharen. Mijn man nam zijn racefiets mee, ik mijn boeken en de kinderen zaten de hele dag in het park”, schrijft Tilly.

En dan Ben Morshuis. Hij gaat heus wel eens een paar dagen weg, maar eigenlijk blijft hij het liefst thuis, in het mooie Ootmarsum: „Hier hebben we het gevoel altijd op vakantie te zijn.” Een prachtig oud stadscentrum, perfect gerestaureerde oude gebouwen, kunstgaleries, het Openluchtmuseum Land van Heeren en Boeren en het Schoolmuseum Educatorium, plus ook nog eens wandelpaden en fietswegen in bosrijk gebied. Ben is in zijn eentje eigenlijk een soort complete Ootmarsumse VVV. Hij weidt ook nog uit over de plaatselijke gebruiken zoals het ophangen van de Pinksterkroon en het ’kloatscheetn’. „Begrijpt u nu dat Ootmarsum voor mij en mijn vrouw hét vakantieland bij uitstek is?”

Thuis op vakantie zijn, dat is misschien wel het hoogst bereikbare. Ik zal eens vragen wat mijn chefs daarvan vinden!

LEES HIER MEER LEZERSREACTIES