Nieuws/Vrouw

Blog Sylvana in Senegal

Dromen op een lege maag

What a difference a day makes. En een paar kilometer. En hulp. Gisteren was ik verheugd te zien wat er in het dorp van Fatima bereikt is dankzij financiële steun en voorlichting. Van honger en armoede naar volle akkers en zelfredzaamheid.

Vandaag word ik met een totaal ander tafereel geconfronteerd.

Samen met Aminata, een lokale medewerkster van Oxfam Novib bezoek ik de jonge moeder Maryama (24) en haar twee prachtige dochters L’Ama (2) en Karijetta (4). Midden op een kale zandvlakte wonen ze in een hutje van in elkaar gevlochten bamboestokken. Daarin staat een tweepersoonsbed. Er scharrelt een magere kip op het erf en een evenzo magere geit. Meer bezit is er niet. O ja, er staan een paar pannen en schalen. Leeg. Want voedsel is er ook niet. Soms dagen achtereen niet.

Uren huilen

Marayama vertelt me dat ze soms in de lege pannen roert en doet alsof ze eten klaarmaakt; de loze belofte stelt de meisjes gerust en maakt dat ze uiteindelijk, na uren huilen, alsnog in slaap vallen.

Ze kijkt me schuchter aan terwijl ze haar verhaal met zachte stem met me deelt. Het breekt mijn hart.

Ik denk aan mijn eigen kinderen. Inmiddels 17 en 21. Kinderen die vanzelfsprekend ook met uitdagingen geconfronteerd worden. Maar honger was er nooit een van.

Elke moeder kan zich voorstellen hoe machteloos Maryama zich moet voelen. Alhoewel, misschien ook niet. Maar elke moeder kent de oerdrift om haar kind te voeden.

Nog nooit iets lekkers geproefd

Terwijl ik naar Maryama luister, zie ik haar twee meisjes vrolijk met elkaar spelen. Ze giechelen, pesten elkaar om elkaar vervolgens stevig vast te pakken en samen op zoek te gaan naar een klein avontuur om zichzelf bezig te houden. Ze hebben vandaag naar grote waarschijnlijkheid nog niets binnen gekregen. De kleine Karijetta vertelt dat ze zo graag eens iets lekkers zou willen eten. “Want ik heb nog nooit iets lekkers geproefd.”

En toch; ze lachen en spelen. Als Maryama de was doet (voor elk kind een gerafeld truitje) helpen ze lachend en vakkundig mee. Weer denk ik aan mijn eigen kinderen; het huishouden is niet iets waar ze zich zo in hebben hoeven bekwamen, en hoewel ze geleerd hebben hoe de wasmachine werkt, ze lachen er niet zo bij.

Dromen op een lege maag

Net als gister vraag ik ook deze vrouw naar haar dromen en ambities. “Ik wil eten voor mijn kinderen”. Net als gister realiseer ik me: Het is moeilijk dromen op een lege maag.

Toch kan ik het gezin met een lach op het gezicht verlaten; ik maak Karijetta op en schmink haar tot een roze prinses en geef haar de make-up doosjes cadeau. De kleine L’Ama schaterlacht als ik wild met haar stoei.

Moeder Maryama krijgt een grote zak rijst, een paar doosjes suiker en een grote fles olie. En koekjes voor de kinderen: 'iets lekkers'. Ze is ingetogen dankbaar.

Ik weet: het is een druppel op een gloeiende plaat. Meer kan ik nu niet voor haar doen.

Ze heeft structurele hulp nodig. Mijn wens is dat hier ook snel hulp geleverd wordt.

Geen kind verdient het dagenlang hongerig naar bed te gaan. En geen moeder verdient het met lede ogen toe te moeten zien.