Het ronkende wagenpark van Jumbo-Visma

Gekheid natuurlijk, om sportmensen te vergelijken met een gemotoriseerd voertuig, maar het beeld in de korte, hevige finale van de vierde etappe – de eerste bergaankomst van deze ronde – had best wat weg van een of andere chique autosalon vol blitse karretjes. Geel-zwart domineerde de ratrace naar de top van Orcières-Merlette, waar de Sloveense kampioen heel efficiënt gebruik maakte van zijn surplus aan explosieve paardenkrachten. Zittend op het zadel poeierde hij zo stevig de pedalen rond, dat niemand van de nog dagdromende concurrenten in zijn spoor konden blijven. Daarmee was de eerste grote prijs een feit voor de ploeg die met allure aantoont dat zijn teamwork tot nog veel meer moois kan leiden. En dan kan best de motor van een of meer pionnen een dag wat haperingen vertonen, of een beetje stilvallen; geen probleem, het collectief van Jumbo-Visma is momenteel zo sterk in de breedte dat het niet eens direct in het oog springt. De machine marcheert gewoon door. De rivalen happen nu al naar adem, Ineos Grenadiers voorop, want niet voor het eerst braken de hulpjes van Egan Bernal veel te vroeg als luciferhoutjes. Dinsdag won Roglic, maar verdiende Wout van Aert misschien nog meer lof. En had Sepp Kuss net zo goed recht op een speciale vermelding vanwege zijn korte lanceeractie. „Yeah”, strooide de winnaar zoals gebruikelijk met de complimenten voor het geweldige werk van zijn ploegmaten. Veldrijder Van Aert – die dat langzamerhand misschien wel een belediging zal vinden – stoomde na een vlot gereden etappe over 160,5 kilometer als een nog veel krachtigere Mercedes dan het exemplaar van ploegleider Grischa Niermann naar het centrum van het op 1825 meter hoogte gelegen skidorp. Zijn snelheid was fenomenaal en werd onderweg velen te machtig. „Vergis je niet”, zei Roglic naderhand. „Als Wout zo fietst, doet hij ook ons pijn. Maar we weten onderhand toch allemaal wat hij kan? Zijn resultaten zeggen alles. De afgelopen periode won hij de wedstrijden waar hij z’n zinnen op had gezet. Dus ik bedoel maar…” Wat de winnaar van Strade Bianche en Milaan-Sanremo uitvoerde, was niet meer dan het plan van de dag. „Heel simpel: we wilden vooral in controle blijven”, aldus sportief directeur Merijn Zeeman. „Nee, niet zo nadrukkelijk als nu gebeurde, maar onze manier van rijden werd ons op een gegeven moment opgedrongen. Wout? Die was super, super, super.” Tja, dan hoort daar ook een beloning bij, meende Roglic. Tenminste, dat was de versie van Tom Dumoulin, die niet zijn allerleukste dag beleefde maar zich niettemin zonder tijdschade aan de meet meldde. Dat kon Richard Carapaz van Ineos niet beweren: de schaduwkopman moest 28 seconden toegeven. „Op twee kilometer van de aankomst klonk er door de radio: ’We hadden een plan. Vanaf de laatste haarspeldbocht is het volle bak. Nou, dat heeft hij keurig bevestigd. Echt grote klasse, zoals hij hier bezig is. In Tignes, tijdens de laatste stage voor de Tour, maakte ik me zorgen over hem en dacht ik weleens ’Oei, als die nog maar op tijd gereed is’. Primoz laat nu zien dat de vorm van de Dauphiné niet is verdwenen”, sprak de Maastrichtenaar. Hij zei het niet, maar wat had hij er graag aan toegevoegd dat-ie zelf ook zulke benen had willen voelen. Wat hij wél eerlijk opbiechtte: „Ik was vandaag echt niet goed. Dat heb ik Primoz ook gezegd toen hij nog even kwam vragen hoe het was. Dat was galant van hem. We zijn echter naar Frankrijk gereisd om de Tour te winnen, niet om iedereen te vriend te houden. Het was voor mij hangen, wurgen en vechten om aan te haken. Dat is gelukt en daarmee is alles gezegd. Alleen ben ik daar niet voor naar hier gekomen. Ik wil meer, ik moet beter worden. Maar het is super dat Primoz de rit heeft gewonnen.” Eens kijken of een goede nakijkbeurt in de garage van Jumbo zijn motor weer als een naaimachinetje laat draaien. Dumoulin hoeft nog niet te wanhopen. Bekijk ook de complete uitslag van etappe 4 en de tussenstand in de klassementen van de Ronde van Frankrijk.