Sport/Wielrennen
137044
Wielrennen

De dood fietst mee

Alejandro Valverde wint Luik-Bastenaken-Luik met een machtige eindsprint en eert met dit gebaar zijn omgekomen collega Michele Scarponi.

Alejandro Valverde wint Luik-Bastenaken-Luik met een machtige eindsprint en eert met dit gebaar zijn omgekomen collega Michele Scarponi.

Zijn beide wijsvingers priemen naar de hemel. Zoals vaker wanneer de dood meefietst in het peloton, is dit het zegegebaar van medeleven, respect en verbondenheid. Alejandro Valverde is tot tranen tot geroerd na zijn vierde overwinning in Luik-Bastenaken-Luik. De hele dag kent hij maar één gedachte: Winnen voor Michele Scarponi.

Alejandro Valverde wint Luik-Bastenaken-Luik met een machtige eindsprint en eert met dit gebaar zijn omgekomen collega Michele Scarponi.

Alejandro Valverde wint Luik-Bastenaken-Luik met een machtige eindsprint en eert met dit gebaar zijn omgekomen collega Michele Scarponi.

Het dagelijks leven in het peloton bestaat uit flikken en geflikt worden. Combines en in de wielen rijden. Wantrouwen en intriges. Het is oorlog tot op de witte kalklijn. Op het moment dat de kwetsbaarheid van de wielrenner weer eens pijnlijk duidelijk wordt, verbroedert de hele wielersport tot een hechte gemeenschap. Dan verandert het peloton in een grote familie.

De dood van Michele Scarponi (37) heeft de wielersport enorm geraakt. Zaterdagochtend wilde de Italiaanse klimmer extra vroeg trainen om zo die dag meer tijd aan zijn twee zoontjes te kunnen besteden. De wegkapitein van Astana was immers de avond ervoor pas terug gekomen van de Tour of the Alps, waar hij afgelopen dinsdag nog een rit had gewonnen. En een laatste hoogtestage voor de Giro d’Italia stond twee dagen later alweer op het programma.

Even voor acht uur ’s ochtends was Scarpa al het huis uit. Een paar honderd meter verder zag hij in zijn woonplaats Filottrano bij een kruising een busje over het hoofd, waarna hij frontaal geschept werd. Ter plekke overleed de wielrenner aan zijn verwondingen.

„Voor iedere wielrenner, prof of toerist, bewijst dit ongeluk weer hoeveel risico’s je als fietser op de openbare weg loopt. Dat je zomaar uit het leven weggerukt kan worden. Iedereen beseft dat het jezelf ook kan gebeuren. Dat je voor een trainingsritje van huis weg gaat en nooit meer terug komt”, zegt Dan Martin nadat hij als tweede in Luik over de streep was gekomen.

De dood van Scarponi is enorm confronterend. Ongelukken gebeuren altijd en overal. Wanneer iemand uit het peloton het slachtoffer is, komt het gevaar en de dood ineens akelig dichtbij. Dan beseft iedereen weer dat je geregeld aangeschoten wild bent voor roekeloze automobilisten. Dat je kansloos bent tegen het geweld van auto’s, motoren en vrachtenwagens. Dat eigenlijk achter iedere bocht het gevaar loert.

Zoals de Giant-ploeg vorig jaar zeven renners met ernstige verwondingen in het ziekenhuis zag belanden nadat een Britse automobiliste nabij Calpe de groep schepte tijdens een trainingstocht. Iedereen beseft dat in het steeds drukker wordende verkeer het vaak een wonder is dat er niet meer dodelijke slachtoffers vallen.

Op het Place Saint-Lambert in Luik is bij de acht Astana-ploegmaten, die de eerste startrij met zwarte rouwbanden om hun arm staan, het verdriet van hun gelaat af te lezen. Op deze plek waar op 13 december 2011 een aanslag werd gepleegd op een kerstmarkt en er zes dodelijke slachtoffers vielen, staat even na tienen de tijd weer even stil. Bewust wordt er niet gekozen voor één minuut stilte, maar voor één minuut van applaus. Zo wil men de levenslust van de immer vrolijke Scarponi herdenken.

Enkele van zijn ploegmaten laten de tranen de vrije loop. „We zijn in een rollercoaster terecht gekomen”, vertelt ploegleider Michael Larssen later. „Je krijgt iets te horen dat je niet wilt geloven. Nieuws dat je niet wilt accepteren, maar moet accepteren. Iedereen gaat daar anders mee om. Sommigen geeft dit de kracht om voor Michele extra hun best te doen, anderen zijn compleet leeg van het verdriet. Een paar jongens hadden het heel moeilijk om vandaag te fietsen, maar na gezamenlijk overleg besloten ze in ieder geval met z’n allen van start te gaan. Als iemand na twee kilometer het niet meer kreeg opgebracht was hij natuurlijk vrij om te stoppen.”

In de finale is het vooral Jacob Fuglsang die namens de getroffen Astana-ploeg zijn gezicht laat zien. Uiteindelijk eindigt de Deen als vijftiende. Eenmaal voorbij de finish wordt hij overmand door emoties en kan hij geen woord meer uitbrengen. „Hij zit volledig stuk”, zegt Michaelsen.

Ook winnaar Valverde kan zijn waterlanders niet bedwingen. In de laatste vijfhonderd meter blijkt de Spanjaard veruit de beste te zijn en maakt hij zijn favorietenrol oppermachtig waar. „Het was een zware dag”, stamelt hij achter het podium. „Michele was een vriend. Een sympathieke man, die bij iedereen geliefd was. Een leeftijdsgenoot met wie ik elke keer wel een praatje maakte. Zijn humor, zijn vrolijkheid, iedereen zal dat gaan missen. Natuurlijk schrik je wanneer je hoort hoe hij verongelukt is. Je weet welk gevaar je als fietser tussen het verkeer loopt. Toch moeten we ons daar niet door laten leiden. Risico’s loop je overal. De hele wedstrijd heb ik aan Michele gedacht. Ergens gaf hij me kracht op de pedalen. Ik wil deze zege aan hem opdragen en het prijzengeld aan zijn familie schenken.”

„Dat is een fantastisch gebaar van Valverde”, erkent Michaelsen later, waarna de tranen in zijn ogen bollen. Het Forza Michele, dat enkele supporters roepen, echoot na.