Sport/Schaatsen
2511
Schaatsen

'In Nederland vinden ze hem een beetje old skool, ik niet'

Marrit Leenstra verliefd op Italië

Marrit Leenstra is gelukkig in Italië.

Marrit Leenstra is gelukkig in Italië.

De benen zijn flink dikker geworden en het lijf voelt sterker, zegt Marrit Leenstra.  Dit voorjaar ruilde ze haar vaste stek binnen het Nederlandse commerciële bestel in voor een onzeker avontuur in Italië

Marrit Leenstra is gelukkig in Italië.

Marrit Leenstra is gelukkig in Italië.

,,Voor mijn gevoel stond ik stil in mijn ontwikkeling. Als ik op dezelfde manier door was gegaan, zou ik de volgende Winterspelen weer vierde zijn geworden. Net zoals in Sotsji 2014 op de 1500 meter. Daar had ik weinig trek in”, zegt de Friezin, die afgelopen seizoen nog uitkwam voor Team Corendon. Te vaak gaf ze voor haar gevoel het nakijken. Dan weer aan Ireen Wüst of Jorien ter Mors, dan weer aan Heather Richardson of Brittany Bowe.

Nadat Corendon zich terugtrok uit het schaatsen, achtte Leenstra (27) de tijd rijp voor een radicale koerswijziging. Ze sloot zich aan bij de Italiaanse selectie van coach Maurizio Marchetto en zijn assistent Matteo Anesi. De laatste is – niet geheel toevallig – sinds twee jaar haar man. Het stel woont in Baselga di Pinè, tevens de uitvalsbasis van Marchetto’s trainingsgroep.

,,De filosofie van Marchetto spreekt mij enorm aan. In Nederland vinden ze hem een beetje old skool, ik niet. Hij is de man van de zware trainingsschema’s, van het keihard trainen. Alleen de sterksten overleven bij hem. Ik merkte de laatste jaren dat ik van al dat korte intensieve werk niet echt sneller werd. Ik ben iemand die volume nodig heeft.”

De aanwezigheid van Anesi biedt haar bovendien de nodige houvast. ,,In het begin zag ik er best een beetje tegenop om met hem samen te werken. Hij is mijn man, maar nu ook mijn trainer. Aan dat idee moest ik wennen. Maar het werkt lekker. Bij hem kun je toch eerder je gevoel en twijfels op tafel gooien dan bij een ander. Je wilt immers niet de zwakste van de groep zijn.”

De selectie van Marchetto telt tien schaatsers, hoofdzakelijk mannen. ,,Best tof”, vindt Leenstra. De duurblokken traint ze mee met de allrounders, het snelle werk doet ze met de sprinters. De fysieke belasting viel haar op momenten zwaar. ,,Er wordt weinig rust ingebouwd. Een ijsuur wordt altijd volledig benut. Als je klaar bent en de tijd is nog niet om, doe je gewoon nog een extra trainingsblok. In grote lijnen doe ik hetzelfde als in Nederland, maar het is hier vooral meer van alles.”

De vermoeidheid aan het einde van trainingen resulteerde in augustus nog in een vervelende blessure. Op het ijs van Leeuwarden viel ze en blesseerde daarbij haar enkel. De wond moest gehecht worden. ,,Het gebeurde tijdens een temporondje toen ik al behoorlijk vermoeid was en de coördinatie daardoor minder”, zegt Leenstra. Ze moest twee weken rust houden. ,,Ik ga binnenkort toch maar enkelhoesjes aanschaffen”, lacht ze nu.

Minder dan een maand voor de KNSB Cup in Groningen, waar de startbewijzen voor de eerste World Cups worden vergeven, heeft Leenstra echter geen idee waar ze staat. Ze mist iedere referentie. ,,We testen wel, maar op een andere manier. Dat brengt veel onzekerheid met zich mee. Maar ik heb dat risico bewust genomen. Mijn keuze kan goed uitpakken of helemaal niet. Maar ik had wel het gevoel dat ik íets moest doen om over twee jaar een olympische medaille te pakken. In die zin was doorgaan op dezelfde voet voor mij een veel groter risico.”

In de aanloop naar nationale wedstrijden zal Leenstra zich aansluiten bij de selectie van het gewest Friesland om niet alleen te hoeven trainen. Bij World Cups en grote kampioenschappen blijft ze onder de hoede van Marchetto. Met Enie.nl, een aanbieder van zonne-energie, heeft ze bovendien een persoonlijke sponsor gevonden waardoor ze tot en met 2018 in haar levensonderhoud kan blijven voorzien.

Leenstra richt zich dit seizoen vooral op de 1500 meter, al sinds jaar en dag haar specialiteit. Toch kijkt ze met hernieuwde interesse naar het allrounden, dat ze de afgelopen jaren afgezworen leek te hebben. ,,Misschien dat het mij met de nieuwe aanpak beter af gaat. Als de drie kilometer straks goed loopt, ga ik het gewoon weer doen.”