2805950
Voetbal

Schaamte past Eredivisieclubs

’Ik ben tevreden en trots op dit resultaat’. Was getekend Jacco Swart, voorzitter Eredivisie CV, over het aannemen van de ’Veranderagenda’.

Je moet maar durven, jezelf zo op de borst te kloppen als je na twee jaar vergaderen zo’n slap onderhandelingsresultaat presenteert. Uitgangspunt en doel van de ’Veranderagenda’ was verbetering van de kwaliteit van de Eredivisie en het Nederlandse voetbal in totaal.

Als de uitkomst dan luidt dat er wat marginale inkomsten uit televisiegeld en Europees voetbal worden herverdeeld en jeugdopleidingen beter worden beschermd, maar de kernpunten voor kwaliteitsverbetering worden genegeerd dan past louter schaamte in plaats van trots en tevredenheid.

De competitieopzet verandert niet en natuurgras op het hoogste niveau wordt geen verplichting. Het negeren hiervan betekent dus dat de Eredivisie nationaal en internationaal niet de gewenste impuls krijgt. Het lukt de clubs niet – bang voor degradatie en financiële onzekerheid - om over hun eigen schaduw heen te stappen.

Swart, voormalig directeur bij NEC en De Graafschap, blijft een zwakke schakel als het gaat om de Eredivisie serieus op de kaart te zetten en zijn achterban te sturen, motiveren, uit te dagen en te overtuigen. Andermaal bewijst hij niet het charisma, persoonlijkheid, overtuigingskracht, visie en gunfactor van de verzamelde Eredivisieclubs te bezitten om deze verenigingen te winnen voor het algemeen belang. Natuurlijk was hier sprake van een Gordiaanse knoop, maar die was door voorzitter Swart en de zijnen zelf gelegd.

Met het aannemen van de totaal uitgeklede ’Veranderagenda’ is de Eredivisie qua kwaliteit helemaal niets opgeschoten. Edwin van der Sar (Ajax), Eric Gudde (KNVB) en Hans Nijland (FC Groningen) stelden het allemaal onomwonden vast. De loyaliteit van de kleintjes richting de grote jongens in de Eredivisie reikte niet verder dan (waar nodig) medewerking verlenen aan het aanpassen van de wedstrijdagenda ten gunste van de deelnemers aan Europees voetbal en een extra vrij bekerrondje voor die clubs.

Verder was het weer een kwestie van hand ophouden bij de topclubs, die dachten met het afstaan van een deeltje van de FOX-inkomsten en UEFA-baten genoeg wisselgeld te betalen voor een Eredivisie met zestien clubs inclusief play-offs om de landstitel om de weerstand voor spelers en aantrekkelijkheid van de Eredivisie te vergroten. En dat alles op natuurgras.

Funest voor het proces bleek opnieuw de besluitvorming bij de ECV waarbij vijftien van de achttien clubs nodig zijn om essentiële veranderingen te kunnen doorvoeren. Hoewel eenmalig aangepast voor de ’Veranderagenda’ zou het goed zijn als de besluitstructuur bij de ECV definitief op de schop gaat omdat nu iedere verandering of vernieuwing wordt gefrustreerd. Wie in de Eredivisie vanuit kracht redeneert kan niet anders dan de normale democratische spelregels omarmen en een besluit doorvoeren bij een meerderheid van 50% + 1 stem.

Maar kracht, krachtdadigheid en leiderschap zijn woorden die op de verzamelde Eredivisieclubs niet van toepassing zijn getuige het aangenomen gedrocht, genaamd ’Veranderagenda’.