Nieuws/Sport
384686
Sport

Moeder dacht dat dochter dood in de greppel lag

Van Vleuten: 'Ik heb echt rustig gereden'

Annemiek van Vleuten enkele minuten voor haar val.

Annemiek van Vleuten enkele minuten voor haar val.

Het had veel beroerder kunnen aflopen. Maar naar omstandigheden gaat het goed met wielrenster Annemiek van Vleuten. Zondag kwam ze tijdens de olympische wegwedstrijd in Rio de Janeiro keihard ten val. Thuis in Vorden zag haar moeder op de televisie hoe ze daarna roerloos bleef liggen.

Annemiek van Vleuten enkele minuten voor haar val.

Annemiek van Vleuten enkele minuten voor haar val.

Ria van Vleuten, moeder van Annemiek, hoeft nog geen halve seconde na te denken welk gevoel overheerst: de teleurstelling over het missen van olympisch goud of de opluchting dat haar dochter na haar huiveringwekkende crash het nu weer goed maakt. „Dat laatste vanzelfsprekend. Ik dacht écht dat mijn dochter dood in die greppel lag.”

Te midden van familie en vrienden vierde Ria zondagavond haar 68e verjaardag. Thuis in Vorden, het Achterhoekse dorpje waar Annemiek opgroeide. „Ze heeft haar hele leven gesport. Paardrijden, turnen, voetballen. Maar vanwege knieblessures zocht ze haar heil in het wielrennen. En daar bleek ze meer dan gemiddelde aanleg voor te hebben.”

 

De hele familie had zich zondagavond voor de buis verzameld. „Ik had zelfs een oranje shirt aangetrokken. Tuurlijk! We gingen er helemaal voor. Annemiek had er sinds november vorig jaar alles aan gedaan om die dag goed te zijn. Korte heuveltjes zoals in de Ronde van Vlaanderen liggen haar wel, maar ze had getraind op lange beklimmingen. En ze is nog nooit zo goed geweest. Ze reed echt de race van haar leven.”

Muisstil

De familie in de Achterhoek leefde helemaal met Annemiek mee. Ze had het goud voor het oprapen. Tot het uitgerekend in de laatste gevaarlijke bocht van de afdaling misging. Het werd muisstil in de woonkamer. „Zo dachten we dat ze goud zou winnen, het volgende moment heerste er een grafstemming. Normaal zie je wielrenners altijd opstaan of naar hun lichaam grijpen, maar Annemiek bewoog niet meer. Ik krijg dat beeld maar niet van mijn netvlies. De hele nacht heb ik geen oog dichtgedaan. Ik dacht echt dat mijn dochter dood in die greppel lag.”

 

De minuten die volgden, leken uren. „En dan duurde het ook nog zo vreselijk lang voordat we wisten dat ze bij kennis was. Dat hoorden we chef de mission Maurits Hendriks op tv tegen Anna van der Breggen zeggen. Maar dan weet je eigenlijk nog niets. Oké, bij kennis, maar hoe is ze eraan toe…?”

Het is niet voor het eerst dat het misgaat met Annemiek. Zo werd ze in 2015 – ook al op de verjaardag van haar moeder – op trainingskamp in Italië buiten haar schuld om geschept door een auto. En tijdens de wereldkampioenschappen in Ponferrada in 2014 lagen de dames tijdens de ploegentijdrit op koers voor de zilveren medaille toen Annemiek vlak voor de finish een bocht miste en de equipe tegen het asfalt klapte.

Nee, ze heeft haar dochter vooraf niet gevraagd om het tijdens de afdaling rustig aan te doen. „Dat doe ik eigenlijk nooit. Al was ik doodsbang. Tijdens de wegwedstrijd voor de heren zag je al talloze verschrikkelijke valpartijen. Maar toen ik haar aan de telefoon had, verzekerde ze me: ’Ma, ik heb echt rustig gereden’.”

 

Kusje

In allerijl naar Rio afreizen, heeft volgens de Achterhoekse geen zin. „Ze blijft de komende 24 uur nog op de intensive care, zodat de artsen haar goed in de gaten kunnen houden.”

Moeder Ria wist dat Annemiek hoop op eremetaal koesterde. ,,Ik sprak haar zaterdagavond. Ze wist dat we tijdens mijn verjaardag met z’n allen de race zouden volgen. Ze zei nog dat, wanneer ze een medaille zou winnen, ze ’m omhoog zou houden en een ’gouden kusje’ in mijn richting zou maken. Het mocht niet zo zijn. Maar wat overheerst is de opluchting en het goede gevoel dat ik mijn dochter nog heb…”