Nieuws/Sport
384770
Sport

Hart onder de riem voor Van Vleuten

Marianne Vos toont trots de steunbetuigingen.

Marianne Vos toont trots de steunbetuigingen.

RIO DE JANEIRO - Ook zonder goud, zilver en brons kun je een olympische held worden. Een etmaal na haar doodsmak in vrijwel gewonnen positie is Annemiek van Vleuten hét gespreksonderwerp in ‘Villa Olimpica’. Niet alleen onder de wielrenners, maar alle sporters uit alle uithoeken van de wereld hebben de verschrikkelijke beelden van dé val gezien. Als geen ander weten zij hoe verschrikkelijk het is om op zo’n sneue wijze het olympische goud aan je voorbij te zien gaan.

Marianne Vos toont trots de steunbetuigingen.

Marianne Vos toont trots de steunbetuigingen.

In het olympische dorp trekt Marianne Vos ineens een sprintje. „Sorry”, excuseert ze zich nog en weg is ze. Vanuit haar ooghoeken heeft de Brabantse in de verte de Zweedse Emma Johansson gezien en die ontbrak nog op haar twee oranje velletjes. De tweevoudig olympische kampioene probeert zo veel mogelijk rensters te strikken om een boodschap voor Annemiek van Vleuten op te schrijven. Na haar eigen moeizame periode weet ze als geen ander wat opbeurende woorden kunnen betekenen.

„Jij was de grootste ster van deze olympische wedstrijd”, schrijven de Poolse rensters. „Trots om zondag met jou op kop te mogen koersen”, laat haar medevluchtster in de finale Mara Abbott weten. ‘Big hugs’ en ‘love’ boodschappen volgen elkaar op. Complimenten voor haar sportieve prestatie en bovenal blijdschap vanwege haar relatief meevallende blessures.

Woorden die troost moeten bieden. Maar kun je iemand die zo dichtbij de hoofdprijs uit haar carričre is wel opbeurend toespreken. Vrij snel na aankomst in het olympische dorp had Vos telefonisch contact met Van Vleuten.

'Volkomen teleurgesteld'

„Ze was op dat moment in haar eentje in een Braziliaans ziekenhuis”, vertelt Vos. „Het was die avond al goed tot haar doorgedrongen welke kans ze op de olympisch titel had verspeeld. Waar wij allemaal blij waren met het bericht dat het medisch relatief goed met haar ging, was zij volkomen teleurgesteld. Zij was op weg naar goud en had het min of meer al in haar handen. Dat gemis zal haar lang gaan achtervolgen. Dat is een deceptie, een pijn die beetje bij beetje moet slijten. Dat kun je met geen enkel woord of gebaar teniet doen.”

Als een geboren winnaar kan Vos die pijn als geen ander begrijpen. „Annemiek reed écht de wedstrijd van haar leven. Nog nooit was iemand in staat om Mara Abbott op een lange klim te lossen. En Annemiek deed dit. Dan ben je gewoon de beste in koers.”

Het beeld van de plek des onheils zal Vos niet snel vergeten. „Ik zag iemand in een oranje shirt liggen en dacht eigenlijk dat het Anna was. Er stonden een paar mensen rondom haar. Honderd meter verder schrok ik pas echt. Ik zag bondscoach Johan Lammerts terug rennen met zijn handen omhoog. Ik kon hem recht in de ogen kijken en daaruit werd het me duidelijk dat dit een héél ernstige valpartij was. Later hadden alle rensters het hierover. Meer dan bidden kun je op zo’n moment niet.”

'Later echt bij bewustzijn'

Lammerts had in de auto sportarts Robert Kempers bij zich. Toen de bondscoach bij zijn renster was, had ze haar ogen al even open. „Ze brabbelde wat, maar ik kon haar niet verstaan. Pas in de ziekenwagen, waar Robert bij haar was, is ze later echt bij bewustzijn gekomen”, aldus Lammerts.

Direct kwam er weer een discussie op gang dat de bochtige afdaling té gevaarlijk was. Zowel Vos, Lammerts als Van Breggen wuiven die kritiek weg. „Wij wisten zeker na de valpartijen bij de mannen dat je hier niet teveel risico’s moest nemen”, aldus Van Breggen.

Vos denkt dat Van Vleuten dat ook niet heeft gedaan. „Wat ik gehoord heb en ook uit de beelden kan opmaken heeft ze die bocht om onverklaarbare redenen totaal verkeerd ingeschat. Annemiek begint in te sturen aan de rechterkant, terwijl het een rechtse bocht is. Vanaf dat moment is er met die snelheid geen houden meer aan. Dan is die greppel zo verschrikkelijk omdat je daar heel naar in landt. Maar wij hebben wel vaker koersen met dit soort afdalingen en met deze greppels gehad. Dit was niet té extreem hoor.”

Vos verdedigt zich

Ook las Vos dat er veel onbegrip was dat de rensters die Van Vleuten hadden zien liggen ‘gewoon’ hun koers vervolgden. Dat niemand stopte om haar te helpen. „Wat heeft Annemiek eraan als wij daar stoppen? Wij kunnen toch niks doen. Natuurlijk schrikken wij ook. Alle rensters die haar hebben zien liggen zijn in shock verder naar de finish gereden. Wij kunnen niks doen aan de situatie. Het is veel beter dat de medische mensen die vlak achter ons zitten de ruimte krijgen om hun werk te doen.”

Slapeloze nacht

De hele nacht kon Vos niet slapen. De mixed-emoties van deze wedstrijd hielden haar in de nachtelijke uren constant bezig. „Het zijn onbeschrijfelijke indrukken. Voorbij de finish wil je eerste alleen informatie over Annemiek. Het was een hele geruststelling dat er gezegd werd dat ze bij bewustzijn was en weer sprak. Vanaf dat moment ben jij blij voor de schitterende gouden medaille van Anna. Tegelijkertijd voel je ook weer een vreemde emotie opkomen dat je ontzettend, ont-zet-tend teleurgesteld bent voor Annemiek. Hoe dicht zij wel niet bij het goud was. Dan leef je weer met haar mee. Het was eigenlijk heel verwarrend.”