Sport/Voetbal
732075072
Voetbal

Prijzenregen voor de jonge middenvelder

Talent van het Jaar Ryan Gravenberch: ’Het houdt maar niet op’

De altijd goedlachse Ryan Gravenberch neemt tijd voor zijn fans.

De altijd goedlachse Ryan Gravenberch neemt tijd voor zijn fans.

AMSTERDAM - Met overweldigende meerderheid is Ryan Gravenberch (bouwjaar 2002) verkozen tot Talent van het Jaar van de Eredivisie. Het is de ultieme beloning voor een seizoen waarin het kroonjuweel van Ajax een trits aan hoogtepunten verzamelde. Zijn geheim? „Ik heb voor het seizoen tegen mezelf gezegd: doe gewoon je eigen ding.”

De altijd goedlachse Ryan Gravenberch neemt tijd voor zijn fans.

De altijd goedlachse Ryan Gravenberch neemt tijd voor zijn fans.

Soms lijkt een voetballer het stadium van talent al lang en breed gepasseerd. Neem Ryan Jiro Gravenberch. Basisspeler van Ajax, als vierde geëindigd in het door Telesport georganiseerde Voetballer van het Jaar-klassement. Goed voor de dubbel. EK-ganger, als alles meezit. En begeerd door bijkans de complete Europese elite.

Maar toch vierde de jonge Amsterdammer afgelopen zondag pas zijn negentiende verjaardag. Vandaar dat Ryan Gravenberch zichzelf op een dinsdagmiddag in mei in Amsterdam-Oost terugvindt op voor Ajacieden heilige grond: het Cruyff Court ’Ajax Betondorp’. Op een steenworp afstand waar Johan Cruijff zelf als jochie met een oude leren knikker door de straten pingelde.

Hij voetbalt graag op straat, geeft hij toe, als hij naar de kinderen kijkt die zich op het court in het zweet werken. „Vanwege het drukke programma was het dit seizoen niet mogelijk. Maar tijdens vakanties, als iedereen buiten is, speel ik met mijn broers, neven en vrienden vijf tegen vijf. De winnaar blijft staan.”

Unanieme beslissing

De jury van de Johan Cruijff Prijs, die onder anderen bestond uit Wim Jonk, Dick Advocaat, Frank Rijkaard en bondscoach Frank de Boer, was bijkans unaniem in haar beslissing: niemand anders dan Ryan Gravenberch had recht op het prestigieuze bronzen beeldje van de legendarische nummer 14, inclusief een eigen Cruyff Court. „Gisteren ben ik bij de club ook al gekozen tot Talent van het Jaar. Het houdt maar niet op”, reageert de jonge Amsterdammer trots, als hij de prijzen in ontvangst heeft genomen.

Of hij zichzelf nog het predicaat ’talent’ zou willen meegeven? „Nou ja, zaterdag was ik nog achttien”, zegt de jongste debutant uit de Ajax-geschiedenis gevat. „Maar ik voel me geen talent of een gearriveerde speler. Ik ben gewoon Ryan, basisspeler van Ajax.”

Ryan Gravenberch maakte dit seizoen de winnende in de Klassieker

Ryan Gravenberch maakte dit seizoen de winnende in de Klassieker

En die Ryan studeerde twee zomers geleden af aan de Hoge Amsterdamse Voetbalschool, toen hij werd overgeheveld van Jong Ajax naar de A-selectie. Maar Gravenberch is nog lang niet uitgeleerd, benadrukt hij. Mentoren genoeg, in de kampioensselectie. „Dusan Tadic en Daley Blind natuurlijk. Davy (Klaassen, red.) ook. Als het even niet ging, dan pushten zij mij om door te gaan.”

Maar de grootste les van het afgelopen jaar bracht Gravenberch zichzelf bij. „Vóór het seizoen begon”, vertelt hij. Voor even is de kenmerkende lach van zijn gezicht: „Ik had geen goed jaar achter de rug, speelde te veel op safe. Vooral in wedstrijden waar ik me écht moest laten zien, zoals thuis tegen Getafe en PSV. Daarom heb ik in de voorbereiding tegen mezelf gezegd: ga gewoon dóór als het even tegenzit. Doe je eigen ding! Dat heb ik gedaan en dat heeft geholpen.”

Zijn grote doorbraak

Waarvan akte. Want Ryan Gravenberch beleefde afgelopen tien maanden in alle opzichten zijn grote doorbraak. Hij stapelde het ene hoogtepunt op het andere. Over de doorbraak: „Ik heb 47 wedstrijden gespeeld, waarvan 32 in de competitie. Als ik niet ’dat virus’ had opgelopen, dan had ik ze misschien alle 34 gespeeld. Op achttienjarige leeftijd. Dan mag je wel van een doorbraak spreken.”

Over zijn hoogtepunten: „Ik was al ongelooflijk trots toen ik in Wit-Rusland voor het eerst in Jong Oranje speelde”, vervolgt de middenvelder. „Maar toen kwam nog even het debuut in het Nederlands elftal eroverheen. De Champions League-wedstrijden: héél bijzonder. Net als de dubbel die we gewonnen hebben. En nu dit weer. Het is niet normaal dat ik dit allemaal mag meemaken.”

En wie weet wacht hem het EK. Een toernooi waar hij na zijn Oranje-debuut op 24 maart in Turkije stiekem over begon te dromen. En verhip, twee maanden prijkte zijn naam in de voorlopige EK-selectie. „Een heel mooi podium om je te laten zien, hè”, glimlacht Gravenberch.

"Ik zie mezelf niet helemaal als stand-in voor Frenkie de Jong"

Zijn gedachten gaan terug naar de zomer van 2018, toen Gravenberch als jongste bediende met Oranje onder 17 Europees kampioen werd. De Ajacied was te elfder ure opgeroepen, maar speelde een puik toernooi en een geweldige finale. Een scenario waarvoor hij komende zomer direct zou tekenen. „De situatie ligt nu wel iets anders”, beseft hij. „Maar ik hoop wel op speeltijd. Ik zie mezelf niet helemaal als stand-in voor Frenkie de Jong. Frenkie is een belangrijke speler en moet je altijd opstellen. En ja, hij staat op ’mijn’ positie. Maar er zijn nog genoeg plekken waar ik ook kan spelen.”