Sport/Wielrennen

Blog Raymond Kerckhoffs

Met TomTom in de Tirreno

Smullen in de Tirreno-Adriatico

Smullen in de Tirreno-Adriatico

Raymond Kerckhoffs

In 2000 volgde ik voor de eerste maal de Tirreno-Adriatico. In die jaren startte de rittenkoers tussen de twee zeeën nog in Sorrento net onder de Vesuvius bij Napels. Het was nog ver voordat TomTom de weg voor je uitzocht en dat je met landkaarten op de bijrijdersstoel zelf de weg moest vinden. Met mijn huurauto vanaf Aeroporte di Napoli Capodichino sloeg ik direct de verkeerde weg in, waardoor ik ineens midden in het centrum van de hectische Zuid-Italiaanse havenstad belandde.

Smullen in de Tirreno-Adriatico

Smullen in de Tirreno-Adriatico

Raymond Kerckhoffs

Met het angstzweet op mijn voorhoofd leerde ik daar totaal nieuwe verkeersregels. Scooters hebben altijd voorrang. Een rood verkeerslicht betekent dat je gewoon gas kunt geven. En voorrang heeft degene die het brutaalst is.

Toch stal deze Italiaanse rittenkoers direct mijn hart. Het prachtige landschap tussen ‘dei due mari’ is fascinerend. Zeker het natuurpark rond de Gran Sasso is wonderschoon. Daarbij kom je in Italië in de meest bijzondere hotels terecht. Zo sliepen we in die eerste Tirreno in een hotel waarvan bekend was dat de eigenaar de Godfather van de plaatselijke maffia was. In een wit pak met hoed zat hij centraal in de lobby, terwijl je rond zijn middel zichtbaar het holster met zijn revolver zag. De legende leerde dat de gaten in het plafond allemaal door hem geschoten waren. Op het moment dat hij halverwege de avond een halve fles grappa achter de kiezen had, besloot ik snel naar bed te gaan. Je weet immers nooit tot welke dingen iemand in benevelde toestand toe in staat is.

Roemrucht bij de mediavolgers in de Tirreno is mijn grote aankoop op een parkeerplaats aan de autostrade nabij Napels een paar jaar later. Ik volgde in die tijd steevast de wedstrijd in de auto van Nieuwsblad-collega Paul de Keyser. Nadat ik een fles water bij het tankstation had gekocht, zag ik dat er een zwerver bij de auto van Paul stond. ,,Hij wil me een mobiele telefoon verkopen”, vertelde Paul me nadat ik op de passagiersstoel plaats had genomen.

Het was een inklapbare Motorola, een van de eerste modellen waarmee je foto’s kon maken. Honderd euro vroeg het schimmige figuur. Paul haakte af, waarna ik spontaan 50 euro riep. ‘Venduto’, antwoordde de zwerver. Hij zou nog even een mapje om de telefoon doen en dan was de deal rond. Nadat hij het leren mapje in zijn jas om de telefoon had gedaan, wierp hij het door het raam naar binnen. ‘Rij maar weg, want het is een gestolen telefoon’, riep hij toe. Alsof wij een moment gedacht hadden dat hij legaal aan deze telefoon was gekomen, scheurden we direct van de parkeerplaats af. ,,Je hebt een goede zaak gedaan”, complimenteerde Paul mij.

Alleen kreeg ik verdorie dat mapje niet van de telefoon af. Dat zat zo strak en stevig om het mobieltje dat ik er alle kracht voor moest gebruiken. Toen het eindelijk los was, viel mijn mond open. Potver, potver, potver... Ik had een steen gekocht. Na tien minuten van vloeken hebben we vervolgens de hele week gelachen om het voorval. Ik werd met mijn stenen telefoon dat wielerseizoen door vrijwel iedereen Fred Flintstone genoemd.

Traditiegetrouw is de finish van de Tirreno in de kustplaats San Benedetto del Tronto aan de Adriatische Zee. Nergens is de anti-pasta del mare zo lekker als hier in het hart van de Marche. In ons vaste ristorante Il Pescatore hoeven we bij het bestellen alleen maar ‘grande parade’ te zeggen en alle lekkernijen uit zee verschijnen op tafel.

En zo leer je door de jaren heen overal je adresjes kennen. Zoals ook in Lido di Camaiore waar de Tirreno de laatste jaren van start gaat. Het is een les van wijlen Jean Nelissen dat je niet een restaurant aan de boulevard moet kiezen, maar goed moet zoeken naar een ‘ristorante’ in een van de straatjes een blok achter de kustlijn. Zo werd ik nu ook weer als een verloren zoon ontvangen in ‘L’arcano di Zoppi Beatrice’ waar de eigenaresse trots is dat ze dezelfde voornaam als onze voormalige koningin heeft.

Ditmaal aten we er met twee Belgische collegae, die ook versteld stonden van de I Tagliotini cou tartufo voor slechts tien euro. Truffels die in de Lage Landen vaak onbetaalbaar zijn.

Aan de dis worden dan de mooiste verhalen verteld. Zo hadden de twee Belgen een wel heel bijzondere reis naar Toscane. ‘Er lag een flink pak sneeuw op de Ballon d’Alscace’, vertelden ze. Ik fronste mijn wenkbrauwen en vroeg hoe ze in godsnaam op deze Vogezencol terecht kwamen. ‘Nou, bij het uitrijden van Frankrijk vonden we het al gek dat we geen enkele tolweg hadden gehad. Rond Milaan dachten we dat het vreemd was dat we allemaal binnenwegen namen. En in Bologna kwamen we erachter dat in onze TomTom een groen vinkje stond aangeklikt bij ‘tolwegen vermijden.’  Daardoor hadden ze zes uur langer over hun heenreis naar de Tirreno gedaan.

Misschien was voor sommigen het tijdperk voor TomTom niet eens zo slecht. Het risico dat je middenin Napels terecht komt nagelaten. 

Bekijk meer van