Nieuws/Tech

Detroit: Become Human Review

Stel je eens een toekomst voor met androïden in dienst van de mens. Robots die voor vermaak zorgen, ons huis schoonhouden, maar ook zware taken uitvoeren als het oplossen van moorden en nog veel meer.

Detroit: Become Human vertelt dit verhaal en werpt daarbij een licht op diverse zware onderwerpen. Het is een ambitieus project, maar wel eentje dat soms wat wankelt.

Wat is het?

In Detroit: Become Human reizen spelers af naar de nabije toekomst. In 2038 gebruiken de meeste gezinnen androïden om hun dagelijkse klusjes op te knappen. De robots zien eruit als mensen en gedragen zich, los van het emotionele vlak, precies zo. Ze doen bijvoorbeeld de boodschappen, poetsen, koken en verschonen de vieze luier van de baby. Intussen worden ze als grofvuil behandeld door hun eigenaren en is het wachten tot de maat vol is en alles in het honderd loopt.

Het is een onderwerp dat vandaag de dag al speelt. Google is druk in de weer met autonome robots en in Azië zijn er al levensechte robots te zien. Sommige mensen omarmen deze ontwikkeling, maar anderen vrezen de dag dat de taferelen uit de Terminator films voorbij komen. Hoewel Quantic Dream een dergelijke toekomst beschrijft, haalt de ontwikkelaar daarnaast veel andere beladen onderwerpen uit de maatschappij naar voren.

Ongelijkheid is er daar slechts één van. Spelers kruipen in de huid van drie androïden: Connor, Kara en Markus. Ongeveer tien uur lang houden spelers zich bezig met een interessante raamvertelling. De duur van het verhaal is afhankelijk van de keuzes die je maakt, want zoals bij de andere toptitels van Quantic Dream staan deze ook dit keer centraal. Detroit: Become Human zou zich net zo goed kunnen laten omschrijven als een interactieve film.

Zo moet je kiezen of je in een bepaalde situatie simpelweg links- of rechtsaf gaat, maar krijg je tevens morele vraagstukken voorgeschoteld waarbij levens op het spel staan. Hoe dan ook zal jouw keuze het verhaal telkens een bepaalde richting op sturen. En alles bepaalt hoe het einde van de drie personages verloopt. Reden te meer dus om het verhaal meerdere keren te spelen, om verschillende keuzes te maken en andere eindes mee te maken.

Is het wat?

Hoewel het achterliggende idee leuk is: jij als regisseur van je eigen film, kennen gamers dit concept na meerdere games uit de stal van Quantic Dream wel. De formule, waarbij je telkens getimede handelingen uit moet voeren middels zogeheten quick time events, voelt intussen wat verouderd aan. Ook staan verhaaltechnisch lang niet alle puntjes op de ‘i’. Wat start als een helse achtbaanrit, kakt gaandeweg nog net niet in als een slappe pudding.

Zo is er een ondermaats hoofdstuk dat zelfs overbodig aanvoelt. Daarnaast kent de game keuzes om te maken en overgangen tussen scènes die voor een film wellicht logisch aanvoelen, maar hier juist het tegenovergestelde effect hebben. En ook wat betreft de vrijheden die je hebt valt Detroit soms door de mand. Je bent telkens gekluisterd aan een bepaalde ruimte en dat is in een gebouw prima, maar zodra je buiten loopt niet.

Je bent vaak een slaaf van het verhaal dat Quantic Dream wil vertellen en loopt als het ware met een enkelband door de wereld. Zware kritieken, maar zo valt er ook even veel goeds te vertellen over het spel. De game kent soms een diepgang waar je ‘U’ tegen zit, al zit die diepgang in kleine details en niet zozeer in de hoofdlijnen. Een schilderij van De Schepping van Adam staat duidelijk symbool voor de relatie tussen mens en androide, in plaats van God en Adam. Er is duidelijk nagedacht over bepaalde aspecten.

Verder spat de game grafisch gezien van elk beeldscherm af, zeker in 4K. Op dit vlak scoort de game een dikke tien. Alles is verbazingwekkend goed uitgewerkt. De karakters worden door gedigitaliseerde acteurs vertolkt en lijken levensecht. Je kunt bijna iedere porie tellen. Daarbij zijn het stemacteerwerk en de animaties van hoogstaande kwaliteit, wat ervoor zorgt dat het verhaal overtuigend gebracht wordt. En als kers op de taart telt de game meer dan genoeg hoofdstukken waarbij jij continu op het puntje van je stoel zit en stress voelt om welke keuze je moet maken.

Plus- en minpunten

+ Audiovisueel verbazingwekkend goed

+ Karakters zijn overtuigend sterk uitgewerkt

+ Het lef om zware onderwerpen te behandelen

+ Je keuzes bepalen het verhaal

- Verhaaltechnisch schommelt de kwaliteit soms

- Sommige keuzes voelen niet logisch

Conclusie

Detroit: Become Human is dan ook een game die zeker bestaansrecht heeft. Het diepgaande verhaal pakt je vanaf het eerste moment in en laat je geen moment los. Het is spannend om te zien hoe Quantic Dream diverse serieuze onderwerpen aanboort en hoe je als speler meeleeft met androïden. Robots die je vaak het gevoel geven dat ze daadwerkelijk mens zijn.

De ontwikkelaar slaagt dan ook met vlag en wimpel door spelers te verbinden met de personages uit het spel. En door diverse spannende situaties en goede dialogen is het altijd zeer vermakelijk om door te spelen. Alleen blijkt dat de ontwikkelaar op een gegeven moment steekjes laat vallen in het script dat niet altijd even consistent is. Dat maakt Detroit: Become Human een ambitieus project, maar niet perfect. Spelers krijgen helaas niet een baanbrekend nieuw verhaal voorgeschoteld. Al is het niet verkeerd om zelf als speler de touwtjes in handen te hebben.

Dit artikel is in samenwerking met XGN.nl