Nieuws/Vrij

Speelbal van de golven

Filmrecensie| All is Lost

Ook op volle zee kun je stranden. Dat gebeurt in All is lost als het jacht van een eenzame zeiler (Robert Redford) onzacht in aanvaring komt met een ronddobberende zeecontainer. Terwijl het water van de Indische Oceaan door een gapend gat in de scheepshuid naar binnen gutst, klautert hij de kajuit uit om de schade op te nemen. En begint dan – ogenschijnlijk zonder veel haast – aan een strijd tegen de elementen.

Minder is meer in deze minimalistische productie van schrijver-regisseur J.C. Chandor ( Margin call). Op een korte, onheilspellende monoloog aan het begin en één hartgrondige vloek halverwege, blijkt All is lost een zwijgende film. Niet alleen springt Chandor spaarzaam om met de tekst en achtergrondinformatie, ook blijft hij de naamloze schipper onder alle omstandigheden dicht op de huid zitten met zijn camera. VertwijfelingZo leren we de man louter kennen door zijn daden en door z’n (veelal ingehouden) emoties. Intussen pakken de donkere wolken zich letterlijk en figuurlijk samen. De schipper is volledig op zichzelf aangewezen, zout water heeft zijn zendapparatuur beschadigd en een vliegende storm maakt zijn manke schip tot een speelbal van de razende golven. Zijn leven wordt steeds meer overleven, moed en hoop geven langzaam terrein prijs aan vertwijfeling.De tegenslagen leggen de onverzettelijkheid en inventiviteit bloot van de schipper, maar vooral ook de menselijke nietigheid. All is lost is daardoor, naast een razend spannend maritiem avontuur, ook een existentieel drama geworden. Een indrukwekkende film zonder opsmuk, waarin de 77-jarige Redford met natuurlijk charisma de rol van zijn leven speelt.