Nieuws/Vrij
1021735
Vrij

Droog lesje geschiedenis

Filmrecensie| Mandela: Long walk to freedom

Het leven van Nelson Mandela is al vaker een inspiratiebron geweest voor filmmakers, maar dat zijn autobiografie uit 1995 volledig werd verfilmd, gebeurde nog niet eerder. Na het zien van Mandela: Long walk to freedom wordt ook wel duidelijk waarom. Regisseur Justin Chadwick blijft zo dicht bij de basis dat zijn verfilming meer een navertelling is geworden.

Natuurlijk blijft Mandela's levensverhaal fascinerend en met name inspirerend, maar dat wil niet zeggen dat een directe kopie naar het witte doek ook een sterke film oplevert. Zonder een duidelijke visie blijft het een opsomming van gebeurtenissen. Mandela zou in een speelfilm beter tot zijn recht zijn gekomen als hij als personage meer diepgang zou krijgen. Een sterk voorbeeld van zo*n aanpak is de suggestieve kijk achter de schermen van het Britse koningshuis in The Queen.

Chadwick houdt het helaas bij een droge registratie. Beginnend in de jaren 40 volgen we het bewogen leven van de iconische activist stap voor stap. Een geschiedenisles op beeld, die met een speelduur van tweeënhalf uur aan de lange kant is. Dat het geheel toch overeind blijft, heeft meer te maken met Mandela's leven dan met de kwaliteit van de film zelf.

Wel moet gezegd worden dat de uitvoering zorgvuldig is, en dat is ook terug te zien in het acteerwerk.

Hoofdrolspeler Idris Elba weet Mandela's stem, intonatie en houding goed te vangen, zowel in de jongere als de oudere versie.

Spijtig is het dat hij in dit biografisch drama verder weinig ruimte krijgt om er meer uit te halen dan alleen die knappe imitatie.