Nieuws/Vrij
1038742
Vrij

Verslaafd aan gouden schijn

Filmrecensie| La Grande Bellezza

Glazen worden geheven, de laatste roddels en geestigheden uitgewisseld. Majestueus glijdt de camera van La grande bellezza over marmeren trappen, door gebeeldhouwde portalen en zuilengalerijen, langs statige portretten van notabelen en over de hoofden van hun druk pratende nazaten. De rijke en bekende burgers van Rome vieren feest, zoals ze in de Eeuwige Stad gewend zijn. Schrijver en journalist Jep Gambardello vult er zijn dagen en zijn leven mee.

Decennia eerder maakte hij een bewonderd debuut en bijna met welbehagen stelt hij een volgend boek uit. Liever maakt hij deel uit van de nuttelozen van de nacht.

Cynisch, natuurlijk, maar toch ook met melancholie en spijt becommentarieert hij de decadente leegheid van zijn zelfgekozen biotoop. Hij zou, zoals de enige man die hij zijn vriend zou kunnen noemen, voor de authenticiteit van het platteland als nieuwe woonplaats kunnen kiezen, maar hij is vergroeid met de gouden schijn. Zoals de klimop met het balkon van zijn Romeinse appartement.

Onvergetelijk treedt de uitgestreken Toni Servillo in de voetsporen van Marcello Mastroianni, zoals regisseur Paolo Sorrentino indrukwekkend aansluit op Federico Fellini’s La dolce vita.

De party’s rond de Via Veneto, de Trevifontein (waar Anita Ekberg als icoon uit het water stapte) en Piazza Novona zijn gewoon doorgegaan en Sorrentino geeft er zijn eigentijdse visie op.

In eendrachtige samenwerking met cameraman Luca Bigazzi, die de bruisende champagne in zijn beelden vangt. De bitterzoete hommage aan de onveranderlijke geest van Rome duurt te lang, maar tal van scènes en personages blijven in dankbare herinnering.