Nieuws/Vrij

Column Werner Budding: Alonso vs Räikkönen herhaling van Prost-Senna?

Stevige woordenwisselingen, over en weer, van Räikkönen naar Montezemelo, en weer terug.

Het is 2009, en Ferrari heeft zich in de vingers gesneden door Alonso te contracteren, waardoor er geen plek meer is voor de Fin. Zoals vroeger Enzo in zijn woonkantoor aan de rand van Fiorano, vrij resoluut met zijn coureurs kon omgaan, zo was het nu Montezemelo die Kimi als een schooljongen het terrein af stuurde. Maar waar schooljongens vervolgens straf krijgen, daar kreeg Räikkönen een zak met daarin vele miljoenen euro's mee. Toen het geluid van de slaande deuren was verstomd, kon de boel rondom Maranello in gereedheid worden gebracht voor een nieuwe held, Fernando Alonso.

Verlies

Maar niets zo vergankelijk als ongenoegen. Massa presteert al jaren ondermaats, nadat hij in 2008 net naast het kampioenschap greep, en in de laatste race definitief genoegen moest nemen met de titel vice-wereldkampioen. En dus nam Ferrari onlangs dan eindelijk en vooral veel te laat afscheid van de Braziliaan. Overigens wel met de woorden ‘Filipe blijft altijd lid van de Ferrari-familie’, iets dat de Ferrari-board destijds ook zei bij het vertrek van Michael Schumacher, maar dit terzijde. En wat staat ons dan te wachten? Met twee van de vier beste Formule 1-coureurs (Alonso, Hamilton, Räikkönen en Vettel) in één team. In een team waarbij emotie al decennia lang een overheersende factor is, in een team dat al wel twintig jaar gewend is dat één van de twee rijders de leading man is. Precies daar gaat nu een briljante, doch tamelijk slecht tegen z’n verlies kunnende Spaanse rijder strijden tegen (en beslist niet met) een half autistische Fin, die voor niemand, maar dan ook echt voor niemand bang is.

Denkwijze

De denkwijze van Ferrari begrijp ik; pak twee toppers, geef ze goed materiaal en ze zullen elkaar tot grote hoogte opstuwen, met topresultaten als gevolg. Wanneer je de menselijke aspecten, de karaktertjes zeg maar, even buiten beschouwing laat, kom je inderdaad uit op deze theorie. Doch de behoorlijk emotioneel reagerende Alonso versus de man die het niet tonen van emoties tot ware kunst heeft verheven, zal eindigen in eenzelfde oorlog zoals we ooit eerder zagen, in het duel Prost-Senna. Sensatie dus, goed voor de kijkcijfers. Bovendien levert het mooie films of documentaires op. Het titanengevecht tussen Prost en Senna is schitterend gedocumenteerd, en uitgebracht onder de film met de naam Senna. En ook van de oorlog tussen Lauda (Ferrari) en Hunt (McLaren) bestaat sinds kort een boeiende film. Rush, gaat 3 oktober in première, 37 jaar na het seizoen dat ook wel als het mooiste in de geschiedenis van de Formule 1 bekend staat. Zouden we dan tot 2050 moeten wachten op 'Alonso vs Räikkönen, the real story'?