Nieuws/Vrij

Ouwe Jongens

Schotse Kate

Van sommige tripjes weet je op voorhand dat ze veel te kort zijn. In vier dagen kennismaken met Schotland… Vier dagen voor het land van whisky, kilt's, doedelzakken, watermonsters, haggis, oude kastelen, geesten etc. Kansloos zou je zeggen.

Aan de andere kant 'doen' Aziaten heel Europa in de helft van die tijd. Bovendien stond het land van William Wallace, de man die de Schotse clans samenbracht en aanvoerde in de strijd tegen de Engelsen, al decennialang op mijn verlanglijstje.

Groot-Brittannië is een buurland, maar op een of andere manier kom ik er – over een halve eeuw gemeten – zelden. In Ierland heb ik als jochie een paar weken gevist met mijn opa Piet. Wales en de Midlands heb ik gezien en in Londen wat geshopt en gin-tonics achterover gekieperd, maar de connectie met Schotland bleef beperkt tot het steunen van de nationale whisky-export.

De aankomst in Glasgow, na amper 1,5 uur vliegen vanaf reizigershel Schiphol met zo’n goedkope no-servicemaatschappij, maakte het leven meteen al wat mooier. Geen regenbuien die in de beeldvorming bij Schotland horen als klompen bij Nederland, maar een heerlijk najaarszonnetje. Dat opgeteld bij een leuke binnenstad met gezellige pubs, winkels, veel historie en een prima sfeertje, maakt dat Glasgow alleen al vier dagen waard zou zijn.

Maar ja, te weinig tijd dus dóór naar textielstad Paisley. Precies, van het gelijknamige kledingmotief. Het was bij ons ooit in de mode, want ik heb er onder een laagje stof nog een oude stropdas van hangen. Dat gevoel van uit de mode hangt een beetje over de hele stad. Potentie genoeg met winkels, pubs, musea, maar ook een wat ingedut imago.

Paisley is echter doorgedrongen tot de laatste vijf kandidaten voor de titel Culturele hoofdstad in 2021 van de UK en als ze winnen komt er weer leven in de brouwerij. Dan gaan er investeringskranen open voor een opknapbeurt en komen er grote festivals, dus nieuw publiek en extra ponden in het laatje. Tot de uitslag in december bekend wordt gemaakt, worden er heel wat kaarsjes gebrand in de schitterende Paisley Abbey, waar William Wallace nog studeerde, en gebeden voor de jackpot.

En toen moest het mooiste deel van het reisje nog komen: de Highlands. Weliswaar het zuidelijke deel (Breadalbane), omdat Loch Ness net even te ver rijden was voor een uurtje zwemmen met Nessie, maar wat is dat een schitterend gebied! Bossen, bergen, meren, riviertjes, oude dorpjes en avondeten (fazanten, herten, patrijzen) dat zo voor je auto springt op kronkelende weggetjes.

Mijn Vlam, die al eens in die contreien had vertoefd, stuurde vanaf huis een berichtje: ‘Ben je al verliefd?’ Ik was verrast. Zou ze denken dat ik mijn door whisky vertroebelde oog had laten vallen op een roodharige deerne met brede heupen?

Vlam doelde op natuurschoon, maar toch was het de jonge verpleegster Kate die mijn hart definitief op hol bracht de laatste nacht in de sfeervolle portierswoning van landgoed Monzie in Crieff. Ik wil dolgraag terug om haar beter te leren kennen. Althans haar verhaal, want ze is zo’n 300 jaar geleden op steenworp afstand van die woning als een van de laatste heksen in Schotland verbrand…