Nieuws/Vrij

Column Olof van Joolen: Jaloers

Het was op een familiefeestje laatst dat ik één van de gasten zag aankomen in een auto die me meteen stik jaloers maakte. Nee, ik verkeer niet in kringen waar een Enzo, Murciélago of zelfs een 911 normaal is. Het was een 3-serie touring van het vorige model.

Om precies te zijn een donkerblauwe 325i met crèmekleurig leer, dikke Alpina-wielen en dubbele Remus-uitlaat eronder. Als je het zo terugleest, klinkt het een beetje fout. Meer parkeerterrein McDonalds De Hoek, dan het voorplein van het Amstelhotel, zeg maar. En toch had ik het liefst op dat moment achter het stuur van die glimmend gepoetste BMW willen zitten. Waarom?

Om dat uit te leggen moet ik ook nog even vertellen wie er uit uit de Touring stapte. Het was een perfect geconserveerde zestiger. Mooi grijs jasje aan met eronder een fleurig overhemd, beige instappertjes en op zijn neus een hippe zwarte bril. Allemaal fashion statements waar – laten we heel eerlijk zijn – de meeste mannen er niet eens één van durven te maken. Laat staan vier tegelijk. Nederlandse kerels kiezen liever voor de vertrouwde spijkerbroek met een overhemd in gedekte kleur erop.

En daarin zit hem precies mijn jaloezie. Eigenlijk zouden wij diep van binnen allemaal wel de ballen willen hebben om zulke hippe kleren aan te trekken. En zouden we helemaal die donkergrijze dertien in een dozijn leasebak willen inruilen voor iets spannenders. Voor een Clio RS, een MX5 of desnoods een oude Impreza in rally lichtblauw met dikke gouden velgen. Maar we zitten klem. In karige leaseregelingen gemaakt door mensen die gek zijn op donkergrijs, 14 procent en voorspelbare inruilwaarden. Maar nog meer in onze eigen conventies. Een beetje anders is op een Nederlands parkeerterrein al snel behoorlijk gek. En in de polder geldt zeker als het om auto’s gaat dat gewoon veel beter is als gek.

Zelf heb ik drie jaar lang die conventie een dikke middelvinger gegeven. Met als hoogtepunt een BMW 320d Compact in M-uitvoering. Hij had alles wat een opgegroeid jongetje blij maakt: dikke 17 inch wielen, skirts, achterspoilertje en een geweldig sportinterieur met carbonprint dashboard. Vrienden keken meewarig toe toen ik er de eerste keer mee voor kwam rijden. En nadat hij was ingeruild op een Alfa 147 gaf mijn vriendin eerlijk toe dat ze hem vreselijk vond. Het kon me allemaal geen meter schelen want elke van de 28.000 kilometer die ik ermee heb gereden gaf me evenveel plezier.

Daarom was ik dus als grijze leaserijder jaloers op de goede vriend van mijn schoonpa in zijn Touring. Ik denk dat ik maar ga shoppen voor een lawaaishirt.