Vrij/Varen

Varen

Aan kop in de Volvo Ocean Race

Carolijn Brouwer (44) is een vaste kracht in het Frans-Chinese DongFeng Raceteam. Speciaal voor de Telegraaf maakt de drievoudig Olympische zeilster een tweewekelijkse column over haar deelname aan de Volvo Ocean Race. Momenteel vaart ze met DongFeng op kop in de race.

Vandaag zijn we de evenaar gepasseerd en dat is altijd een bijzondere dag. Ik kom net van vier uur wacht af, dat betekent geconcentreerd proberen elk beetje wind te pakken. De sfeer is goed, we vechten voor elke tiende knoop snelheid. Het voelt nu een beetje als champagnezeilen, met windkracht 3 tot 4 uit het Zuidoosten. Daardoor kunnen we een beetje tot rust komen want we hadden een erg zware week, met voortdurend keihard voor de wind varen. We hoefden gelukkig niet veel zeilen te wisselen, maar we moesten wel heel veel manoeuvres uitvoeren. Ons zeilpak hebben we daardoor de hele week bijna niet uit kunnen trekken. Je was al blij als je een uurtje in je slaapbunk kon liggen. Al voor de doldrums was er veel wolken activiteit. Met wolken weet je het nooit. De een geeft veel wind, de andere zuigt de wind weer weg. Dat is lastig varen. Bij de zuigende heb je maar vijf knoopjes wind, de andere geeft 25 knopen met keiharde regen en weinig zicht. Dat laatste hadden we 300-400 mijl lang. Voordeel is dat we nu de gemakkelijkste oversteek van de doldrums ooit hebben. We hebben geen last van het ‘zwarte gat’, waar je dagen stil kunt liggen, maar vliegen er met 15 knopen snelheid doorheen. Onze walnavigator Marcel van Triest had alles goed voorspeld. Hij zei dat we na 7,5 dagen de evenaar zouden passeren en dat kwam precies uit.

Het was echt een topdag. Omdat we de evenaar passeerden kwam koning Neptunus langs en die heeft ons bemanningslid Jackson Bouttell en onze DongFeng On Board Reporter Jeremie geïnitieerd. Ze kregen vliegende vissen over zich heen gegooid, er werd een pluk haar afgeknipt en dat kregen ze als borsthaar opgeplakt. Ik was de vorige race de pineut, dus het was fijn om revanche te kunnen nemen. De komende 48 uur krijgen we goed weer. Het is helder buiten, er zijn weinig wolken, zodat we een rechte koers kunnen varen en de crew kunnen sparen. Ook is het fijn om alle spullen te drogen en bij te kunnen komen. We lopen allemaal in korte broek, de zonnebril op en ingesmeerd met zonnebrand.

Als koploper moeten we nu een juiste tactische keuze maken. We varen nog twee dagen verder door naar het zuiden. Ik schat dat we dan onze richtingaanwijzers naar Kaapstad uit doen. We doen ons best om de leidende positie, die we eigenlijk de hele etappe hebben gehad, vol te houden. Gisteren hadden we een moeilijke nacht met al die spugende en zuigende wolken. Toen verloren we ineens zes mijl op Mapfre, die kort achter ons varen. Dan is het schrikken als je ineens de rode zeilen of het rode lichtje hoog in de mast ziet verschijnen.

Wat vandaag helemaal speciaal maakte, was dat ik een berichtje van mijn zoon Kyle kreeg. Hij had een brief in mijn bagage verstopt, die ik pas op de evenaar mocht openen. Hij schrijft wat een zesjarige schrijft, hij houdt van me, mist me en wenst me goede vaart. Naar dit soort momenten kijk je altijd uit.