1300519
Vrij

'Gosling speelt zelf piano'

Musicals leken lange tijd afgeschreven in Hollywood. Dankzij de film La La Land, vanaf donderdag in de Nederlandse bioscopen te zien, is het genre echter weer helemaal terug.

 De 31-jarige regisseur Damien Chazelle maakte een eigentijds muzikaal sprookje over de liefde tussen een jazzpianist (Ryan Gosling) en een actrice (Emma Stone).

"Ik ben vast een oude ziel in een jong lichaam”, grinnikt Chazelle. "Maar ik denk oprecht dat het genre nooit weggeweest is. Al kostte het mij wel zes jaar om de financiering rond te krijgen - ik heb het scenario van La La Land al geschreven ruim vóórdat ik Whiplash maakte.” De regisseur wilde ook vooral geen knipogen of postmoderne grappen in zijn film stoppen. “Ik geniet zelf enorm van het genre, en ik wilde mij op geen enkele manier excuseren omdat ik een goede musicalfilm wilde maken. Natuurlijk moesten de dansnummers er wel prachtig uitzien. Maar ik wilde niet de dans en de muziek misbruiken om valse emoties op te wekken. Als de film mensen raakt, moet dat door het verhaal komen.”

Dat neemt niet weg dat het openingsnummer, een vijf minuten durende dansscène op een snelweg, tot de beste musicalscènes ooit behoort. "Ja, we hebben dat echt gedraaid op een afgesloten stuk snelweg”, lacht Chazelle. Wat in het script werd omschreven met twee zinnen - 'er is een file, er wordt gedanst' - werd uiteindelijk een massascène met zestig auto's, dertig dansers en honderd figuranten.

Pianonummer

"We hebben de scène een keer of twintig gedraaid. Het is me niet gelukt één shot in zijn geheel te gebruiken, er zitten stiekem een paar 'cuts' in het nummer. Maar het is wel een lied geworden dat het publiek meteen meesleurt in het verhaal.” Ook de keuze voor zijn hoofdrolspelers pakte goed uit. “Ryan Gosling heeft maanden geoefend, maar elk pianonummer speelt hij zelf”, bezweert de regisseur. “Hij heeft groot talent. Zelfs John Legend, die een bijrol speelt in de film, keek vol jaloezie naar wat Ryan uit de piano toverde.”

La La Land gaat over twee dromers die alles opzij zetten om hun doelen in Hollywood te verwezenlijken. Er zijn, net als in zijn vorige film Whiplash, veel overeenkomsten tussen de 31-jarige maker en zijn hoofdpersonages. “Er was maar één ding dat ik al van jongs af aan wilde, en dat was films maken”, vertelt Chazelle. “Nee, ik had ook geen back-upplan. Al had ik mijn debuut op mijn negentigste pas gemaakt, dit was mijn enige pad.

Teleurstelling

Maar het kostte hem wel bloed, zweet en tranen om te komen waar hij nu is. “Jarenlang ben ik afgewezen, heb ik mijn ideeën aan mensen laten lezen die zeiden: ga maar iets anders doen. Dat hoort een beetje bij het leven hier in Hollywood. Die druk en die teleurstelling moet je wel tegen kunnen.”

Zijn musical wordt sinds de première in Venetië al genoemd als grote kanshebber voor de Oscars. Chazelle lacht. “Het is allemaal heel eervol, maar we wachten rustig af”, tempert hij gelijk de hype. “Bovendien is alles in Hollywood heel vluchtig, óók succes. Nu kent iedereen mijn naam, maar één flop en ik ben al mijn credits weer kwijt. Het is een vreemde balans tussen blijven dromen en de harde werkelijkheid waarin tussen de pieken en de dalen eigenlijk geen middenweg mogelijk is.”