Nieuws/Vrij

Filmrecensie: Collateral beauty

Stiekeme steun bij rouwproces

Barry Wetcher

De zakdoeken kunnen weer tevoorschijn worden gehaald deze kerst. Tenminste, als je vatbaar bent voor een drama als Collateral beauty. Alle registers worden opengetrokken om kijkers aan het snotteren te krijgen. Zulke films schieten helaas ook makkelijk in het verkeerde keelgat.

Barry Wetcher

Will Smith oogt tien jaar ouder als reclameman Howard, die sinds de dood van zijn dochtertje zichzelf en zijn bedrijf laat verslonzen. Collega’s kunnen dat niet langer aanzien, huren een privédetective in en ontdekken zo dat hun baas al zijn opgebalde onbegrip in brieven stopt, geadresseerd aan Liefde, Tijd en de Dood. En zo wordt al snel een idee geboren: wat als die abstracte concepten nou terug konden praten? Howard is schijnbaar verstrooid genoeg om daarin mee te gaan. Drie acteurs krijgen een flinke smak geld toegestopt en gaan aan de slag.

Howard is daarmee niet de enige die tot nieuwe inzichten wordt gebracht. Zijn collega’s hebben namelijk ook niet bepaald een gemakkelijk leven. De een heeft een vervreemde dochter, de volgende is terminaal ziek, weer een ander heeft een onvervulde kinderwens. Regisseur David Frankel smeert het sentiment waar hij kan. Dan mag zijn drama een aparte invalshoek hebben, het blijft vooral hangen als gekunstelde publieksbespeling.