Nieuws/Vrij

<p><strong>Filmrecensie ’Alberta’</strong></p>

Man vlucht voor zichzelf

Freek (Daniel Boissevain), hier met zijn vrouw (Eva Duijverstein) die hij in ’Alberta’ voor een jong blondje inruilt.

Freek (Daniel Boissevain), hier met zijn vrouw (Eva Duijverstein) die hij in ’Alberta’ voor een jong blondje inruilt.

Mannen het sterkere geslacht? Dacht het niet. In de opening van Alberta staat de met een midlife-crisis kampende Freek zelfgemaakte Bob Ross-schilderijen tegen een boom kapot te slaan. Met een hutje in de Canadese natuur en een 23-jarige blondine aan zijn zijde, dacht hij zijn hoofd even lekker leeg te maken. Maar zo werkt het leven natuurlijk niet.

Freek (Daniel Boissevain), hier met zijn vrouw (Eva Duijverstein) die hij in ’Alberta’ voor een jong blondje inruilt.

Freek (Daniel Boissevain), hier met zijn vrouw (Eva Duijverstein) die hij in ’Alberta’ voor een jong blondje inruilt.

Als twee agenten hem aanhouden en het drietal vervolgens in de kroeg belandt, loopt Freek leeg over wat er is gebeurd. In flashbacks zien we hoe hij een dreigende burn-out als smoesje gebruikt om zijn baan, vrouw en zoon in te ruilen voor een spannend bestaan met de levenslustige Alberta. Maar eenmaal aangekomen op hun vakantiebestemming, blijkt zijn nieuwe aanwinst nog losbandiger te zijn dan hij zelf. Even een paar dagen op pad met een wildvreemde indiaan moet kunnen, toch? Koekje van eigen deeg voor Freek.

Niet dat dat de koppige flierefluiter daar meteen een lesje mee leert. Regisseurs Eddy Terstall en Erik Wünsch laten hun hoofdpersoon tobben en worstelen, een klein beetje wijzer worden, maar vooral gaarkoken in zijn gebrek aan zelfkennis. Een prettig tragikomisch portret, dat misschien niet de scherpte heeft van Terstalls beste films (Simon, Vox populi) maar wel met plezier het heersende beeld van de ’selfmade’ man onderuit haalt. Met in de laatste minuten een absurd komisch conflict en een slotbeeld dat de vinger mooi op de zere plek legt.

Fabian Melchers