Nieuws/Vrij

Filmrecensie: ’Moonlight’

Poëtische transformatie

In gangster Juan (Mahersala Ali) vindt Chiron een onverwachte vaderfiguur.

In gangster Juan (Mahersala Ali) vindt Chiron een onverwachte vaderfiguur.

The Searchers

Als er één film een kans maakt tegen zwaargewicht La La Land bij de Oscars volgende maand, dan is het deze. Moonlight is de underdog die ineens opdoemde. Spijkerhard maar met zo’n sierlijke stijl dat niemand, zelfs de gedoodverfde kampioen niet, het zal betreuren als-ie straks de raakste klappen uitdeelt.

In gangster Juan (Mahersala Ali) vindt Chiron een onverwachte vaderfiguur.

In gangster Juan (Mahersala Ali) vindt Chiron een onverwachte vaderfiguur.

The Searchers

Bij kennismaking met Little, zoals de kleine Chiron in het eerste van drie hoofdstukken wordt genoemd, hoor je een voorzichtige piano en viool. Hij wil liever niet naar huis, biecht hij op aan een drugsdealer (Mahersala Ali) die zich vaderlijk over hem ontfermt in arm Miami. Met een verslaafde moeder (Naomie Harris) is thuis net zo onveilig als school. Little weet nog nauwelijks wie hij is, alleen dondersgoed wat hij níet mag zijn: soft en homo.

Naast het sterke spel van álle acteurs – herken zangeres Janelle Monae als Chirons zorgzame stiefma – zijn er meer dingen die Moonlight tot meesterwerk maken. Bij dit op een toneelstuk gebaseerde coming-of-age drama zit de camera dicht op de karakters, buitelt mee bij een stoeipartij op het gras. Onscherpe scènes contrasteren met strak gekadreerde in roze neonlicht.

Het is echter de muziek die het meest fascineert. Die je confronteert met eigen verwachtingspatronen bij een film vol zwarte acteurs. Als Chiron in deel twee iets minder little is, klinkt hetzelfde piano-vioolduet voller. Als de jongen in het laatste deel een potige man is die zichzelf nu Black noemt, heeft de viool de piano bijna compleet naar de achtergrond verdrongen. Een hiphoptrack voelt ineens kunstmatig. Hier staat iemand anders, een door de maatschappij opgelegde constructie. De mens erbinnen slechts herkenbaar voor wie ooit die aarzelende piano hoorde.

Tisha Eetgerink