1352811
Vrij

Blog Ouwe Jongens

Hij doet het!

1 / 2

Toen ik ruim negen maanden geleden aan mijn motorrijlessen begon, wist ik al snel dat het een zware bevalling zou worden. Zeg maar gerust een overtijdse.

1 / 2

De proefles was drie keer niks: stromende regen, het leen-pak irriteerde en de motor was te klein voor mijn lange stelten. Dan duurt een uur hannesen tussen een stel pylonen op een verlaten parkeerterrein langer dan leuk is.

Dat mijn Vlam in een vlaag van ‘het roer is om in mijn leven’ hard op weg was naar dat roze kaartje, vond ik vooral leuk voor haar. Ik was dik tevreden met mijn sleutelmotor: lekker therapeutisch zwarte handen maken als de zon scheen. Die hoefde de oprit niet af.

Dat ik uiteindelijk ben gezwicht voor motorles, was door de verhalen van enthousiaste motorrijders die ik leerde kennen.

Maar het was met de spreekwoordelijke handrem erop dat ik wekelijks mijn helm opzette en wachtte tot ik rijleraar Koos in mijn ‘oortje’ hoorde roepen ‘doet ie het, doet ie het, doet ie het?’, waarna ik mijn duim op stak ter bevestiging van het contact.

Koos vindt dat hij het mooiste beroep ter wereld heeft en is amper van zijn enorme Goldwing - door zijn Petra ‘het rijdende bankstel’ genoemd - te slaan. Nou vind ik ook dat ik het mooiste beroep ter wereld heb, dus dat schiep een band.  

Samen hebben zij hun rijschool ‘Ikopdeweg’ en mijn dochter leert autorijden bij Petra. Twee degelijke instructeurs, met geduld en humor. Want het is dankzij Koos dat ik echt lol in motorrijden ben gaan krijgen.

Ik herinner mij een les op het parkeerterrein waarin ik er een uur lang gewoon niet in slaagde de motor langzaam slalommend tussen die rottige oranje kegeltjes door te sturen. Alles geprobeerd, niets hielp.

Thuisgekomen, had ik schoon genoeg van dat hele gedoe. Tot ik een week later van Koos op een andere motor, met een kortere wielbasis, moest rijden en de slalom direct foutloos ging. Een grote grijns over en weer. De lol was terug.

En zo ging het vaker. Kennelijk moest er af en toe niet één kwartje, maar een hele bak kleingeld vallen. Dat gekoppeld aan mijn bovengemiddelde voorzichtigheid – vrijwel dagelijks zie ik nieuwsberichten over gecrashte motormuizen langskomen - maakt dat ik op de facebook-pagina van de rijschool al heel wat ‘geslaagd-foto’s’ van bekenden heb zien passeren.

Ik troost mij echter met de gedachte dat ik dankzij de ruime lesperiode niet als louter mooiweerrijder ben opgeleid. Want met vallende blaadjes, storm, regen en sneeuw onderweg leer je verstandiger rijden.

Na een onlangs verknoeid ‘eindexamen’, was het vrijdag tijd voor een ‘her’.

Dat was de laatste keer ‘doet ie het, doet ie het, doet ie het?’ van Koos in mijn oortje. Want ja: Hij doet het! Deze Ouwe Jongen staat vanaf nu op eigen wielen. :)