Nieuws/Vrij

Interview

Kwelgeest van het onrecht

Door Bert Dijkstra

Mark Uyl

Ze weet dat sommigen haar irritant vinden. Logisch. Als je chronisch bezig bent met het behartigen van andermans belangen, trap je onvermijdelijk op tenen. Nu komt ze met een petitie voor werkloze 50-plussers, klemgezet en uitgekleed door harteloze regels. Politiek Den Haag is gewaarschuwd: Antoinette Hertsenberg ruikt schandalen.

Mark Uyl

Ze beaamt het met iets wat op een verlegen grijns lijkt. Nee, inderdaad, de bevlogen actievoerder in haar wil maar niet doodgaan.

Stijlvol doch onopvallend gekleed, net een uitgelopen vergadering doorstaan, ontspannen gezeten op een leren stoeltje in de lobby van het AvroTros-gebouw. Kijkcijferkanon in een waas van aangename eenvoud.

„Ik kan het niet helpen. Zodra dit is niet eerlijk in mij opborrelt, voel ik de onbedwingbare drang om daar iets mee te doen. Het gevoel van onrechtvaardigheid blijft chronisch knagen.”

Een leven lang strijden tegen misstanden, van nooddruftige dieren tot graaiende bedrijven, daar wordt een mens op een gegeven moment toch doodmoe van?

,,Het voelt niet als een leven lang vechten. We hebben met Radar…”

Het is niet alleen Radar, maar je gehele oeuvre, van woordvoerder bij de Anti Vivisectie Stichting tot projectleider bij de Dierenbescherming. De behoefte om de wereld te verbeteren zit kennelijk diep.

„Vechten tegen alles wat niet deugt, het klinkt zo beschuldigend en dat geeft niet helemaal een juist beeld. Belangenbehartiging past beter bij me. Voor mensen en dieren opkomen zit diep in m’n genen. Had ik vroeger al, als tiener op school. Werd ik thuis gebeld door de klassedocent: ’Antoinette, een jongen op school wordt constant gepest, kun jij hem in bescherming nemen?’ Zo’n verzoek vond ik heel normaal, eigenlijk. Ik hoef niet zozeer de baas te spelen, maar trek wel makkelijk het initiatief naar mij toe. Als hoofd van een journalistiek programma moet je niet de ambitie of zelfs maar de illusie hebben dat je iedereen alle kanten op kunt sturen. Je hebt in mijn vak te maken met vrije geesten en dat moet vooral zo blijven. Als je journalisten aan te veel regels bindt, leveren ze minder kwaliteit.”

Wordt het na al het belangenbehartigen niet (bij wijze van broodnodige ontspanning) tijd om een gezellig quizje over beestjes ofzo te gaan presenteren?

„Maar je niet ongerust, ik kan die ontspanning thuis uitstekend vinden. Twee stappen buiten de deur in Vierhouten en ik zit in het bos. Tussen de reetjes en de wilde zwijnen. Ik schilder ook, sinds kort. Realistisch. Dat dwingt mij om heel geconcentreerd met zo’n kwastje bezig te gaan. Zit de schaduw daar wel goed? Dat soort aangename dilemma's. Je gaat de hele wereld anders bekijken. Ik heb niks tegen abstracte kunst, kan er zelfs van genieten, maar voor mij is het geen uitdaging.”

Lees hier het complete verhaal (premium).