1369696
Vrij

Felix met smaak

Blijf van mijn anijs af!

’Hard snoepje, niet doorbijten’. Enige tijd geleden kreeg ik Les Anis de Flavigny toegestuurd. Franse snoepjes, keihard, suiker met een smaakje dat om een anijspitje is gevormd. De pitjes draaien in een grote koperen trommel en krijgen steeds een nieuw laagje.

Kon ik vroeger niet slapen, dan kreeg ik anijsmelk. In de kast stond een flesje met een kurk en een heel klein tuitje aan de hals. Mooi flesje, met een etiket erop geplakt. Er stond iets op, met vulpen geschreven, de inkt al een beetje verlopen.

Mijn pleegmoeder nam dan een suikerklontje en druppelde daar drie druppels uit de fles op. Dan deed zij het klontje in de warme melk en roerde totdat de suiker was opgelost. Zo zoet en warm en dan die anijssmaak; zo smaakte rust, zo proefde stilte, als je suizende hoofd eindelijk tot stilstand komt en je wegsoezend onder de deken in het hoekje van de bank in slaap viel.

Op een dag was de fles anijsconcentraat op en kwamen er anijsklontjes. Maar ik was al groot.

Die Anis de Flavigny-doosjes zijn schattig met tekeningetjes van het landleven. „Weggooien?” vroeg de werkster. „Natuurlijk niet!” donderde ik, alsof ze mijn jeugd wilde verfrommelen. Dat doe ik bij gelegenheid zelf wel. Nooit aan de anijs komen!

f.wilbrink@telegraaf.nl