Nieuws/Vrij

Felix met smaak

Men denkt nog in Berlijn

Door Felix Wilbrink

Hollandse Hoogte / EyeEm Mobile GmbH

Aan een klein tafeltje zit ik in een kamer die duidelijk voor tijdelijk is bedoeld. Mijn zoon woont nog niet zolang in Berlijn. Hij doet wat Nederlanders over de grens meestal doen: zich de cultuur eigen maken. Hoeveel Berlijners zouden zoveel van hun stad weten? denk ik wanneer hij een kostelijk verhaal over Frederik II van Pruisen vertelt.

Hollandse Hoogte / EyeEm Mobile GmbH

We trekken van Kneipe naar café, dan weer een restaurant, snel een museum, monument na monument. We drinken mooie bieren en eten wat. Geen traditionele Berlijnse kost, nee, de nieuwe wereldkeuken.

Salades die voor ons in grote bakken onder kunstlicht groeien, pompoensoep in een als bibliotheek vermomd restaurant. Of mosselen in het hart van de wijk Kreuzberg.

Dan vertelt zoon waarom hij hier is: „In Nederland willen mensen wat, waardoor de verwondering verdwijnt. Daar wordt het leven misschien te veel vorm gegeven. Hier heerst grote denkvrijheid. Misschien omdat er gewoon veel meer mensen zijn. Maar hier voel ik me nu thuis.”

We maken grappen. Kruipen in zo’n ouderwetse pasfotomachine. Ik tik aan een klein tafeltje in zijn appartement en zie de foto’s liggen. Zijn blije kop. Onze blije koppen. Kom, ik ga eens ontbijten in zijn nieuwe stad.

f.wilbrink@telegraaf.nl