1753206
Vrij

Hart & Ziel

Een fletse bleekscheet

Jaren doe je je best er zo goed mogelijk uit te zien. Sommige mensen stappen naar de cosmetisch of plastisch chirurg om iets te laten bijwerken. Zelf overweeg ik mijn almaar zakkende oogleden te laten optrekken. Voor ’méér licht op tafel’ en een wat opgewektere blik. Want als neergelaten zonneschermen hangen ze half voor m’n ogen, de ooglappen.

Maar dan, aan de balie van de afdeling Burgerzaken van ’mijn’ poldergemeente, volgt de finale confrontatie met jezelf. Eíndelijk krijg ik mijn nieuwe paspoort voor de komende tien jaar.

Dat is wel even een ’dingetje’: het is immers je identiteit, je hele wezen voor de ganse planeet vastgelegd in een officieel document, op elektronisch papier voorzien van de allernieuwste antifalsificatie-snufjes.

In stilte neurie ik het Wilhelmus.

De mooie maar vooral aardige stadhuismedewerkster vraagt vriendelijk, m’n nieuwe paspoort tussen haar ranke vingers met om en om roze en zwart gelakte nagels: ’Wilt u controleren of alles wat er staat, ook klopt?’ Nog voordat ik daarvan kan kennisnemen, valt mijn oog op de foto met daarop een fletse bleekscheet.

’En wie is dat daar?’, vraag ik haar. „Uh, dat bent u! Dat… is althans de bedoeling.” Ze lacht betoverend, terwijl ik me tot mijn schrik realiseer dat die gezichtsrestauratie dringend noodzakelijk is.

Een vage figuur kijkt me vanaf het superpaspoortpapier aan met holle ogen vanuit een leeg gelaat zonder mimiek of contouren. Het schedeldak verdwijnt in de achtergrond, de wangen vloeien weg in het niets.

„Mevrouw, dat ben ik niet. Dat kán ik gewoon niet zijn. Dit is een mislukte cosmetische ingreep! Mijn ogen zweven er los in, waar is m’n neus? Zelfs een albino heeft nog meer contrast, dit is een geestverschijning.” Met dit bouwpakket van losse onderdelen kom ik niet eens België in, laat staan Engeland. Nu ja, misschien wel Zuid-Korea, want sinds de Winterspelen weet ik dat een facelift daar even gewoon is als hier oren uitspuiten.

De baliemedewerkster beent gestroomlijnd weg, op zoek naar de oorspronkelijke aanvraag met bijbehorende pasfoto, zoals ik die heb laten maken bij een pasfotospeciaalzaak annex klokkenwinkel annex cadeaushop. Sneller dan haar odeur is ze terug. Mét de foto met de frisblauwe achtergrond. „Tja, die ziet er wél goed uit. ”

De cheffin van de gemeente waar zo’n beetje de strengste paspoortnormen van het land gelden, waar een brildrager op de documentfoto geen bril mag dragen en zich daardoor onbehaaglijk naakt voelt, waar de oren vrij moeten zijn en lang haar daarachter moet worden weggepropt. Ook zij vindt: dit paspoort is ongeschikt om mij door de wereld te leiden.

Opnieuw ga ik nu de aanvraagprocedure in: met een nieuwe foto, nieuwe vingerafdrukken die ook al met moeite op het papier bleven plakken, en een scherper contrast. Hoewel ik ontegenzeggelijk kleurrijk ben, ben ik gelukkig een misdruk van paspoortenfabrikant Koninklijke Joh. Enschedé. De plastisch chirurg kan nog even wachten.

Mail r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst