1814787
Vrij

René Steenhorst

Tevredenheidsvraagjes

Dol word ik momenteel van al die klanttevredenheidsonderzoekjes! U ook? Van de week hadden we er thuis weer drie, in één week. Over van alles en nog wat. Sterretje in de autoruit door steenslag. Snel verholpen, maar nóg sneller kwam het online-onderzoek. Of we content waren met de service, uit te drukken graag in 10 smileys – van chagrijnig naar juichend.

Een incompleet aangeleverde internetaankoop. Werd gecorrigeerd, maar húp, onmiddellijk een online-klantonderzoek erachteraan. Het houdt je van de straat...

Reparatie aan een medisch hulpmiddel, door een zorgwinkel, en nog geen uur later een vriendelijke mevrouw aan de glasvezel. Ze brak telefonisch in voor wat vraagjes ’over de mate van onze tevredenheid als klant’, sinds de gerepareerde rolstoel.

Nog niet zolang geleden bezocht ik het ziekenhuis, waar ik bloed moest prikken om de staat van mijn gezondheid in de gaten te blijven houden. Krijg ik prompt een e-mail toegestuurd na een bezoekje aan de balie in de grote hal, waarvan ik alleen maar simpele informatie wilde hebben.

Of ik in mijn nopjes was met de service van het ziekenhuis? Of ik netjes was behandeld, vriendelijk aangesproken? Of ik het gevoel had dat ik goed werd geïnformeerd door de baliemedewerker en hij of zij mij deskundig had geantwoord?

Ja, mijn medewerking was van groot belang omdat het ziekenhuis het uitgangspunt huldigde dat ’de patiënt centraal staat’. Daar kon ik nu aan meewerken. Eervol!

Beantwoording van de vragen zou niet meer dan twee, hooguit drie minuten in beslag nemen, net als bij de andere enquêtes. Maar na twintig minuten was ik er nóg mee bezig. Toen ik me dat realiseerde, had ik er ook meteen genoeg van. Ik deletete de e-mail en gooide de boel aan de kant, want ik had nog meer te doen dan gratis meewerken aan een onderzoek van wéér zo’n marktonderzoeksbureau.

Na enkele dagen kwam de herinneringsmail waarin me werd verteld dat ik enige dagen geleden aan de balie van het ziekenhuis was geweest en of ik nog wilde denken aan beantwoording van die paar vraagjes. En als ik dat inmiddels had gedaan, waarvoor dank, dan kon ik deze e-mail als niet verzonden beschouwen.

En… Bel ik de Nederlandse Spoorwegen omdat ik onlangs voor mijn werk in de stationshal van Utrecht CS naar een vergadercentrum moest voor een medisch onderwerp, waar ik alleen kon komen via een trap die begon met een NS-betaalpoortje. Belachelijk. Ik moest inchecken: 10 euro!

Krijg ik teruggestort, dat wel, maar dezelfde dag, ja hoor, mail in mijn box: ’U heeft op 27-2-2018 telefonisch contact gehad met NS. Vertel eens over uw ervaring met dit contact.’

Daar heb ik helemaal geen zin in, bekijk het maar: ik wil gewoon m’n geld terug. En snel graag!

Wordt u ook zo doodmoe van al die vragen? Van al die onzinenquêtes? U hoeft me niet te antwoorden, hoor. Maar het mág wel.

Mail r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst