1934938
Vrij

Filmrecensie: ’Nico, 1988’ ✭✭✭✩

Icoon tegen wil en dank

— Wat: drama, biopic

— Regie: Susanna Nicchiarrelli

— Met: Trine Dyrholm, John Gordon Sinclair, Sandor Funtek

Trine Dyrholm vertolkt de vreemde zangeres van The Velvet Underground met schwung en respect in ’Nico, 1988’.

Trine Dyrholm vertolkt de vreemde zangeres van The Velvet Underground met schwung en respect in ’Nico, 1988’.

Als er in het woordenboek een plaatje zou staan bij ’origineel’, was dat een portret van Nico. De muze van Andy Warhol en zangeres van The Velvet Underground is een fenomeen op zich. Gelinkt aan talloze beroemde mannen en wars van commercie. In de op waarheid gebaseerde film over Nico, die eigenlijk Christa heette, komen haar eigenzinnige muziek en persoonlijkheid knallend uit de verf.

Trine Dyrholm vertolkt de vreemde zangeres van The Velvet Underground met schwung en respect in ’Nico, 1988’.

Trine Dyrholm vertolkt de vreemde zangeres van The Velvet Underground met schwung en respect in ’Nico, 1988’.

Haar leven begon pas na The Velvet Underground, vertelt ze in de film. Waar ze er bij Lou Reeds band in de sixties vooral bij mocht zijn voor het mooie plaatje en om een beetje op de tamboerijn te slaan, vond ze later pas haar eigen stem. Een donkere, veelal onbegrepen stem met Duits accent. Trine Dyrholm, een van Europa’s beste en meest veelzijdige actrices, zong de vreemde uithalen van haar filmpersonage zelf in.

Nico, 1988 focust op de laatste levensjaren van deze paradijsvogel. De roem en volle zalen zijn verdwenen, maar de leren broek, heroïne en lak aan conventie zijn blijven hangen. Rock-’n-roll never dies, ook niet in een rijtjeshuis in Manchester. Nico’s medemuzikanten die meegaan op de door haar nieuwe manager bedachte Europese tour, benen haar nauwelijks bij.

De film is doorspekt met flashbacks, maar dankzij Dyrholms heerlijk rustige spel en de focus op Christa in plaats van op Nico, voelt het nooit te sentimenteel. Hoewel een zelfmoordpoging en een moeizame relatie met haar, door Alain Delon nooit erkende, zoon Ari er niet mee stroken, is dit een portret van een vrouw die op latere leeftijd best gelukkig leek. Die, niet meer gehinderd door jeugdige schoonheid en succes, eindelijk zichzelf kon zijn.