Nieuws/Vrij

Felix met smaak

Haringblues

Een in Duitsland, een in Australië, een in de wolken want hij is opeens piloot, een in Leiden en dat is ook ver weg. En mijn grootste haringvriend van de schare zit op het eiland Muhu in Estland. Mijn jongste. Hotelschool en dan ga je stagelopen in het buitenland. Hij koos natuurlijk weer voor een wel heel ver weg buitenland. Op een eiland waar verder behalve gasten en personeel alleen een beer zit die afgelopen winter is overgezwommen.

Bij de haringkar waar hij vlakbij woont, als hij in Amsterdam is, neem ik regelmatig een abonnement voor hem. Gewoon wat geld vooruitbetalen, komt hij dan een haring halen, is het gratis. Vaders liefdevolle katerhulp. Want kater betekent ook meestal geld op, op die leeftijd en kater betekent haring.

Hij zat, nu zo’n achttien jaar geleden, heerlijk lui in zijn voortduwkarretje. Tot we bij Gudde, de perfecte haringman, stopten. Die kwam het ventje eens vriendelijk onder zijn kin kriebelen en hielt hem een stukje augurk voor. Nooit een kind zo blij gezien met echt eten. Het stukje augurk was in een mum van tijd op en hij zette het direct op een luid gebulder. Daarna was het tijd voor zijn eerste stukje haring. Hij keek in de verte, hij glimlachte genietend.

Ieder jaar eten we er sindsdien samen een haring in deze week. Maar dit jaar? Ik ga wel alleen en neem zijn borrel op hem!

f.wilbrink@telegraaf.nl