Vrij/Varen

Carolijn Brouwer wint Volvo Ocean Race

’Ik doe alles op gevoel’

Carolijn Brouwer in actie op het Dongfeng-zeilschip. „We hebben onze eigen koers gevaren. Dat maakt je ijzersterk.”

Carolijn Brouwer in actie op het Dongfeng-zeilschip. „We hebben onze eigen koers gevaren. Dat maakt je ijzersterk.”

foto Martin Keruzore/VOR

Een aantal dagen na de finish van de Volvo Ocean Race oogt Carolijn Brouwer, Nederlands succesvolste zeilster, opvallend fris. De racestress van de afgelopen acht maanden lijkt haar nauwelijks te hebben gedeerd. Ze heeft tientallen interviews op het programma staan, maar draagt geen make-up. Het trainingspak met haar naam groot op de rug benadrukt haar superheldenstatus. Carolijn Brouwer is de eerste vrouwelijke winnares van de zwaarste teamzeilrace ter wereld.

Carolijn Brouwer in actie op het Dongfeng-zeilschip. „We hebben onze eigen koers gevaren. Dat maakt je ijzersterk.”

Carolijn Brouwer in actie op het Dongfeng-zeilschip. „We hebben onze eigen koers gevaren. Dat maakt je ijzersterk.”

foto Martin Keruzore/VOR

’Ik stond deze week onder de douche en bedacht: mijn leven staat op zijn kop. Het voelt alsof ik olympisch goud heb gewonnen. Het was zo bijzonder om aan het einde van de race in Den Haag thuis te komen. Toen ik van de boot kwam liep ik met de Nederlandse vlag door een haag van juichende mensen. Ik zag zoveel gezichten die in vijftien jaar niet had gezien en die speciaal voor dit moment waren gekomen. Natuurlijk was dit een historisch moment. Zoals deze race eindigde, die spanning, dat zal zich niet snel herhalen.”

Carolijn Brouwer raakt niet uitgepraat over de slimme manier waarop haar Dongfeng-team de twee concurrenten versloeg. De tactiek is een zaak van de schipper en de navigator, maar de bemanning denkt voortdurend mee.

„We kozen een andere strategie dan de rest, dat moest ook want we lagen voorop”, blikt Brouwer terug. „Een gok, want we wisten dat de tegenstanders het anders zouden doen. Je ziet elkaar niet en je kunt niet naar elkaar toe. Petje af voor Pascal (Bidégorry, de navigator, red.) die met Charles (Caudrelier, de schipper, red.) de beslissing nam. Onze walnavigator Marcel van Triest hielp ons deze keuze te maken. Hij zei: ’Je moet veel lef hebben en heel veel geduld. In het begin ga je verliezen. De winst komt pas op het aller-allerlaatst.’ Dat bleek. Dat was een geniale beslissing. Ik ben trots dat we als meest constante boot hebben gewonnen. Dat we het lef hebben gehad om te doen wat het beste was, vind ik gaaf. Onze eigen koers gevaren. Dat maakt je ijzersterk. De afgelopen weken, maanden eigenlijk, heb ik niet veel geslapen, in de laatste drie dagen van de race in totaal maar zes of zeven uur. Dat doet er niet meer toe. Na een race mag je instorten, maar de roze wolk waar ik al dagen op zweef, zorgde dat dit niet gebeurde. ”

Haar rol in het zeilteam is duidelijk. Ze is trimmer, zorgt voor de juiste stand van de zeilen. Daarnaast is ze onmisbaar als teamplayer. „Ik ben heel competitief en niet bang om het te zeggen als het niet goed gaat. We zijn een grote familie ondanks cultuurverschillen tussen Fransen, Chinezen en de anderen. De Chinese zeilers zijn jong, ik heb veel ervaring, ze komen vaak om advies vragen. Bij mij kunnen ze ook hun ei kwijt. In ons team kan ik mezelf zijn omdat ik me thuis voel. Je kunt bij ons heel direct zijn. Dat is ook de verdienste van Dongfeng, een Chinees automerk dat ons op een moderne manier sponsort. Hun doel is ook om het zeilen in China groot te maken.”

En wat nu? „Ik heb daar niet direct een antwoord op. Ja, wel op de korte termijn, dan word ik weer honderd procent mama. Als je basis thuis goed is en je naasten staan achter je, dan pas kun je je werk op het water goed doen. Nu moet ik weer veel inhalen en de mooie momenten samen beleven. Ons kleine mannetje (Kyle, zes jaar, red.) beseft heel goed wat er is gebeurd. Hij weet dat de race voorbij is, maar heeft er ook van genoten. Hij vroeg: kunnen we nog wel blijven reizen? Over twee weken gaan we terug naar Australië en ga ik weer in de kleine bootjes zeilen, doe de WK A-cat in november. Ik blijf een kleine bootjes-zeiler en dat is ook mijn kracht op grote boten. Ik doe alles op gevoel.”

„Ik wil alleen in een nieuw project stappen als uitdaging. Ik leg de lat altijd hoog. Met SCA hadden we voor het eerst na 12 weer een damesboot. Toen Charles belde om mee te gaan met Dongfeng, moest ik er praktisch over nadenken, maar Darren (echtgenoot, red.) zei: „dat lossen we op.” „Voor het eerst was er kans om de race te winnen. Daar lag de uitdaging. Als ik nog een keer meedoe, moet er weer een uitdaging zijn om iets nieuws voor elkaar te krijgen. Eigenlijk blijft alleen over om schipper te zijn op een Nederlandse boot in een nieuwe race. Maar ik ga eerst genieten van deze winst en alle vrienden die ik heb verwaarloosd opzoeken.” Darren (echtgenoot, red.), vraagt steeds: besef je het wel? Het moet zelfs na een week met allerlei feesten en plichtplegingen nog landen. Maar het voelt supergaaf.”