Nieuws/Vrij

SPIJT

’Ze had toch een open huwelijk?’

Hollandse Hoogte / Mauritius Images GmbH

Een van mijn beste vriendinnen hield er een wild liefdesleven op na. Ze had ook een open huwelijk, maar toen ik wat met haar man kreeg, kwam het haar opeens te dichtbij.

Hollandse Hoogte / Mauritius Images GmbH

Mijn vriendin Louise had altijd een vriendje bij de hand. Soms wel twee.

Ik leerde haar tijdens mijn opleiding kennen. Ik ben altijd een pleaser geweest. Louise was heel anders en misschien klikte het daarom zo goed.

Zij trok zich weinig van anderen aan, al helemaal niet als het op haar liefdesleven aankwam. Louise was geen sloerie, begrijp me goed; zij deed niet aan eenmalige avontuurtjes. Maar ze had bijvoorbeeld verkering met Dirk en dan knoopte ze ook een relatie met Paul aan terwijl zij met Harry op date ging. Gewoon omdat ze daar zin in had. „Het gras is altijd groener”, grinnikte ze terwijl haar schouders ophaalde.

Daar kwam zelden heibel van omdat Louise alle ballen in de lucht wist te houden. Totdat haar ’vaste’ vriend er achterkwam dat ze een scharrel had. In een kroeg gingen de heren met elkaar op de vuist. Prompt dumpte Louise ze allebei. „Pffff, gedoe om niks”, zei ze. „Ik ga voortaan op zoek naar iemand die het niet zo nauw neemt.”

Ik hoorde dat verbijsterd aan. Misschien ben ik preuts of ouderwets. Ik was happy met mijn jeugdliefde en we zouden vast weleens gaan trouwen.

Na onze opleiding had Louise geen haast met een carrière. Zij ging op wereldreis. Ik kreeg brieven, later e-mails, waarin ze over haar belevenissen vertelde. In India was ze een vrijdenkende Scandinaviër tegengekomen. „Hij is helemaal niet jaloers”, jubelde ze.

Louise bleef jarenlang in Australië hangen. Ons contact verwaterde een beetje, al was ik aan het sparen om haar te kunnen bezoeken.

Toen kreeg ik via Facebook een vriendschapsverzoek. Van Louise! Terug in Nederland, samen met de Australiër met wie ze getrouwd was. „Ha, toch voor de bijl?” grapte ik. „Nou, we laten elkaar vrij”, reageerde Louise. „Open huwelijk.” Ik had het kunnen weten.

Het was weer net zo gezellig en vertrouwd als vroeger. Ik vertelde over mijn huisje, boompje, beestje-bestaan, zij over haar wilde liefdesleven. Nu had ze een collega aan de haak. En haar Australiër Jack vond het allemaal best. Hij had zijn eigen ’buitenvrouwen’.

Ik was onder de indruk van Jack. Aantrekkelijk, exotisch, wat ouder dan wij, met veel levenservaring. Zijn Nederlands met een vet accent vond ik schattig.

In die periode had ik net mijn man op een slippertje had betrapt. Ik was wat labiel en vatbaar voor Jacks charmes. Eerst hield ik de boot af, want je papt toch niet aan met de echtgenoot van een van je oudste en beste vriendinnen?

Ergens wist ik dat ik er spijt van zou krijgen, maar Jack en ik kregen toch wat met elkaar. Ik bloeide helemaal op, maar ik zat uiteraard met een dilemma: moest ik het tegen Louise zeggen? Dat werd uiteindelijk voor me beslist, want Jack vertelde het haar.

Krijtwit stond ze bij me op de stoep. Of ik van haar vent kon afblijven?! Ik werd woedend: „Jij bent toch niet bezitterig?!” Louise schudde haar hoofd: „Dit komt veel te dichtbij.” Ik lachte haar uit en noemde haar burgerlijk. De rollen waren nu eens omgekeerd.

Louise en Jack gingen uit elkaar en ook mijn huwelijk bleek niet meer te redden. Jack wilde graag met mij verder, maar hield vast aan een open huwelijk. Niets voor mij! Zo raakte ik zowel mijn vriendin als mijn minnaar kwijt.

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 575 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.

Bekijk meer van