Nieuws/Vrij

René Steenhorst

Ronkende ziekenhuizen

MRIdian

MRIdian

Nauwelijks drie maanden geleden zei een hoogleraar Radiotherapie van een kortgeleden gefuseerd Amsterdams universiteitsziekenhuis me, in aanwezigheid van een al even enthousiaste – bijna zou ik zeggen: stralende – collega: „Dit bestralingstoestel gecombineerd met MRI-scanner is het beste van het beste. Voorlopig zal dit écht niet worden overtroffen, geloof me!”

MRIdian

MRIdian

Inderdaad, een indrukwekkend apparaat met een goed bedachte naam: de MRIdian. Toestel met mooie eigenschappen. Waarbij de patiënt als het ware zelf kan ’schieten’ op de eigen, bewegende tumor door de stralingsbundel met de adem te sturen. Bovendien ligt een weken kortere bestralingsduur in het verschiet.

Belangrijk nieuws dus over de behandeling van een aantal vormen van kanker. Hoopgevend voor de patiënt, geruststellend voor diens familie en vrienden. In de krant berichtte ik over dit staaltje interactief vernuft van Amerikaanse makelij, aangekocht door dit ziekenhuis. „Een revolutionaire nieuwe behandeling”, ronkte het hospitaal in een persbericht.

Wat schetst mijn verbazing: in het eerste weekeinde van juli presenteerde het universiteitsziekenhuis van Utrecht, op precies 30,5 kilometer afstand van het Amsterdamse ziekenhuis, een gloednieuw apparaat: de MRI linac viewray, een MRI-scanner en bestralingsapparaat ineen. Zeg maar: van hetzelfde laken een pak!

Opnieuw een trotse hoogleraar en dat mag. Dit keer een fysicus die vanaf 1999 eigenhandig aan het toestel had gesleuteld. Puik stukje werk: zelf uitgedacht, gebouwd en verder ontwikkeld. En gepresenteerd tijdens het MRI-congres in Utrecht.

En dat apparaat in Amsterdam dan? „Ik heb me laten vertellen dat de lens van hun MRI troebel is vergeleken met ons apparaat”, toeterde de vooruitgestuurde woordvoerder van het Utrechtse academisch centrum. Beter dan dát zou er niet komen, had ’Amsterdam’ gezegd. Een grijns trok hoorbaar door de telefoon.

De Utrechtse professor bevestigde vervolgens maar al te graag zijn eigen woorden aan de woordvoerder. „Onze MRI-plaatjes zijn vier fracties beter. Wij zien vier keer scherper. Daar in Amsterdam kijken ze door een waas. U moet het zo zien: zíj hebben een oud Lelijk Eendje gekocht, terwijl WIJ een Mercedes hebben gebouwd.” De fysicus leek te groeien als ’Zwelgje’ uit de Ollie B. Bommel-tekenfilm De zwelbast.

Ongepast gebral over de rug van de patiënt. Schokkend, eigenlijk. De hoogleraar in de fysica die weinig tot niets met directe dagelijkse patiëntenzorg te maken heeft, leek mijn kritiek niet te begrijpen.

Hobbyistische opschepperij over de rug van de patiënt. Die al zijn hoop heeft gericht op ’het beste van het beste’ om de grootste kans op overleven te hebben. En dan, uit een ander ziekenhuis, te horen krijgen dat het eigenlijk niet zo’n goede behandeling is, daar in Amsterdam.

Ik voel plaatsvervangende schaamte opkomen.

Mail r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst

Bekijk meer van