Nieuws/Vrij

Column Hart & Ziel

Vakantiestress

Hollandse Hoogte / REX by Shutterstock

Heeft u ook zo’n hekel aan met vakantie gaan? Diep in uw hart een grondige afkeer van de stress die onherroepelijk de kop opsteekt bij het afwerken van vakantielijstjes, het sprokkelen van daarop vermelde ’mee te nemen’ spullen en het bij elkaar zoeken van kleding voor alle typen weer – na de hele zooi eerst te hebben gewassen, gestoomd of gestreken.

Hollandse Hoogte / REX by Shutterstock

Dan de medicijnen: tig soorten pillen en tabletten waarvan je er niet één mag vergeten, anders zijn de problemen niet te overzien. Evenals ontsmettingsproducten, verbandmiddelen, pleisters, zonnecrèmes, muggenspray, een pincet, een tekentang voor het geval dat… Je weet maar nooit.

Een organisatiebureau in je eentje ben je. Je telt de weken, de dagen, de uren. Omdat je eigenlijk niet weg wilt. Je eigen wereld achterlaten, daar waar het goed toeven is, veilig, betrouwbaar en naar je eigen smaak ingericht en waar je elke centimeter kent.

Die verlaat je… voor wát?! Voor een altíjd te kleine hotelkamer, hoe luxe ook, waar steevast een vlieg, een mug of een wesp tegen de muur is platgeslagen door de vorige bewoners, waar haren in het doucheputje zitten, hoe schoon ook.

Waar de lampenkap scheef hangt, de batterijen van de tv-afstandsbediening leeg zijn en vlekken in de bank wijzen op een losbandig bestaan bij de vorige huurders.

U herkent dat beeld niet? Gelukkig! U bent zeker zo iemand die zijn koffer pakt en moeiteloos wegzoeft? ’Naar een oord waar het leven alleen maar lacht en de zon altijd schijnt’, geheel zoals de reclametekstschrijvers u beloven?

Ik ken ze, die mensen die liever tien dan zes keer per jaar het luchtruim zoeken om ergens op een gloeiend strand ver weg neer te ploffen totdat ze gaar zijn.

Nee, ik niet. Ik ben niet de meest aardige figuur om mee op vakantie te gaan.

Vooral in de 48 uur voorafgaand aan Het Grote Vertrek. Kortaf en knorrig ben ik, soms zelfs uitermate chagrijnig.

Een buitengewoon irritant heerschap eigenlijk, vooral als ik luidkeels verkondig dat het eigenlijk niet hoeft voor mij, al dat nodeloze vakantiegedoe, en dat ik liever thuis blijf.

Vraag het mijn vrouw en ze zal het zwijgend beamen.

Maar áls ik er eenmaal ben, als ik eenmaal na een wereldreis van maar liefst drie uur, waarvan pakweg anderhalf uur met de boot vanuit Harlingen, de Dorpsstraat van Vlieland inwandel, dan wil ik niet meer terug! Dan wil ik voorgoed emigreren naar de Wadden. Dan wil ik de Vliehors nooit meer verlaten en elke dag met de Vliehors Expres heen en weer tuffen, de uitlaatgassen van het noeste barrel voor lief nemend. Dan wil ik pizza eten bij Café Tante Pé en een verse buffelmozzarella met zeebaarsfilet in ’t Badhuys.

Dan wil ik leven van wat de zee brengt en nooit meer terug naar mijn eigen huis. Alhoewel… Beter dan het beste hotel!

Mail r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst

Bekijk meer van