Nieuws/Vrij

SPIJT

‘Helemaal klaar met groepsreizen’

Mijn vrouw en ik gingen jarenlang met groepsreizen mee en raakten steeds minder tevreden. Die laatste trip deed echt de deur dicht.

Overal in Europa zijn wij geweest. Klinkt heel avontuurlijk, maar mijn vrouw en ik zijn verre van dat.

Jarenlang reden we in het hoogseizoen met de kinderen naar Zuid-Europa. Eindeloze files, hitte, gedoe, stress. Nadat de kinderen uit huis waren, wilden we rustig samen op vakantie. Het werd een georganiseerde reis. Niets meer zelf doen, gewoon in een bus zitten, lekker makkelijk.

Onze eerste trip was meteen een voltreffer. We waren met zo’n 40 man in Ierland en elke avond bleven we met z’n vijftienen over om een borreltje te drinken. Jong en oud, heel gezellig. De reisleidster vertelde lange, smakelijke verhalen over de Ierse historie. Uit haar hoofd, geen spiekbrief te zien! Geweldig.

Voortaan haalden we brochures bij het reisbureau, keken bij de groepsreizen en smulden van de voorpret. Zo’n reis verliep vrijwel altijd hetzelfde. De eerste dagen praatte je met andere deelnemers over koetjes en kalfjes; na een paar dagen vertelde je elkaar vaak je levensverhaal.

Zo hebben we heel wat leuke, lieve en ontroerende mensen ontmoet. Maar de vreemde of ronduit onaangename figuren blijven je het meest bij. Zoals de vrouw die altijd te laat terug bij de bus was en het hele gezelschap liet wachten. Totdat de chauffeur expres zonder haar wegreed! Of de christelijke dame die probeerde ons te bekeren, maar die intussen een licht verstandelijk gehandicapte medereiziger meed omdat ze van hem gruwde.

Wat zijn mensen toch wonderlijk. Het meest curieus vonden mijn vrouw en ik het zootje ongeregeld dat als reisleiders werd meegestuurd.

Zo’n professional als in Ierland hebben we namelijk nooit meer meegemaakt.

In Italië bleek de gids lid van een of ander obscuur genootschap. Lang voordat het boek uitkwam, stak hij een bizar Da Vinci code-achtig verhaal af. Ik was woedend dat hij zijn gasten met zijn rare hobby lastig viel, mijn vrouw haalde haar schouders op: „Geven we hem toch geen fooi?”

Of de gids in Kroatië die beweerde dat hij na de Balkanoorlog bij de mijnenopruiming had geholpen. In ons gezelschap bevonden zich echter een paar oud-Defensiemedewerkers die onderling gaten in zijn stoere verhalen schoten.

Uiteindelijk ging er helemaal geen gids meer mee en moest de chauffeur alles doen: ons vervoeren en ons ook nog van informatie voorzien. Een onmogelijke combinatie.

In Engeland maakten we een chauffeur mee die een map met wat toeristenfolders in de bus liet rondgaan. Dat was zijn idee van informatie verstrekken. Ook werden we steeds vaker ergens gedropt waarna we het urenlang maar zelf moesten uitzoeken. Gelukkig namen wij, wijs geworden, altijd een reisgids mee.

Langzamerhand hadden we er genoeg van, maar we besloten het nog eens te proberen. Daar kregen we spijt van. Ik zal het land nu maar niet noemen. Onze chauffeur/gids kletste ons de oren van het hoofd, maar vertelde he-le-maal niets. Toen er zich ook nog vreemde dingen rond de excursiegelden begonnen af te spelen, zeiden mijn vrouw en ik tegen elkaar: „Dit is de allerlaatste keer!”

Nu pakken we ’s zomers de auto en genieten we op ons gemak van pareltjes in eigen land. Wie had gedacht dat Oudewater zo’n mooi stadje is?

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 575 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.

Bekijk meer van