Vrij/Uitgaan

Voltreffers én missers in een stoutpoppenavontuur

Filmrecensie: ’The happytime murders’ ✭✭✭

— Wat: film, aktie, komedie, misdaad

— Regie: Brian Henson

— Met: Melissa McCarthy, Maya Rudolph, Elizabeth Banks

Elizabeth Banks in ’The happytime murders’.

Elizabeth Banks in ’The happytime murders’.

Foto STXfilms

’Laat uw kinderen thuis!” waarschuwt Brian Henson nog maar eens in de persmap van The happytime murders. „Mijn misdaadkomedie is te grof voor onschuldig grut.” De regisseur en zoon van vermaard poppenacteur Jim Henson heeft een punt. Zijn ’puppet-noir’ is inderdaad een anderhalf uur durende stortvloed aan grove grappen, extreem drugsgebruik, meedogenloze liquidaties en ranzige vrijpartijen.

Elizabeth Banks in ’The happytime murders’.

Elizabeth Banks in ’The happytime murders’.

Foto STXfilms

Henson Jr. neemt u mee naar de onderbuik van Los Angeles, waar mensen en poppen maar moeizaam naast elkaar leven. Als een seriemoordenaar de hoofdrolspelers uit de kinderserie Happytime gang ombrengt, worden rechercheur Edwards (Melissa McCarthy) en poppendetective Phillips tot een onwaarschijnlijke samenwerking gedwongen.

Net als Who framed Roger Rabbit? uit 1988 is The happytime murders een fraai voorbeeld van hoe animatie en live-action op vermakelijke wijze kunnen worden samengesmolten. Bovendien levert deze cocktail een reeks actuele en geslaagde grappen op over integratie en tolerantie. Want kunnen ’vleeszakken’ en ’opgevulde sokken’ überhaupt vredig met elkaar omgaan?

Voor de rest smeert Henson zijn stoute poppenavontuur dicht met moppen waarover qua smaak valt te twisten. Een parodie op het beroemde ’kruisverhoor’ uit Paul Verhoevens Basic instinct is absoluut geestig. Maar als u gruwelt bij de gedachte aan een seconden lang onstuimig ejaculerende pop, dan is The happytime murders misschien toch niet uw film.

Eric le Duc