Nieuws/Vrij

John de Wolf: „Ik ben boegbeeld leeftijdsgenoten geworden”

„Ik zet me in voor werkloze ouderen”

Gregor Servais

Als coach en analist bevindt John de Wolf (55) zich nog altijd in voetbalkringen. Daarnaast is hij, aanvankelijk tot zijn eigen verbazing, inmiddels het boegbeeld voor werkzoekende leeftijdsgenoten geworden. John de Wolf die zich inspant voor werkloze ouderen... Een onverwachte combinatie?

Gregor Servais

John de Wolf die zich inspant voor werkloze ouderen: een onverwachte combinatie.

Glimlach. „Vind je?”

Het is begonnen met een sportproject?

„Een paar jaar geleden hoorde ik in de auto op de radio een item over werkzoekende mensen die moesten sporten. Dat leek me wel wat. Destijds was ik interim-manager bij Maassluis. Ik was daar verbonden aan een sportschoolketen en sprak met de burgemeester over de mogelijkheden. Binnen drie weken konden we beginnen. Ik zag mensen opbloeien die een ander eerst bijna niet durfden aan te kijken. Hun mimiek veranderde, net als hun attitude. Ze kwamen lachend binnen, met de borst vooruit. Met een blik van: hier ben ik. De kans dat iemand wordt aangenomen die zo’n sfeer meebrengt, is natuurlijk veel groter. Daarna is het balletje gaan rollen en werd ik gebeld door het ministerie.”

Je dacht eerst dat je in Bananasplit zat.

„Ze vroegen of ik landelijk ambassadeur, of boegbeeld of hoe je het ook noemt, van werkzoekende vijftigplussers wilde worden. Dat was wel apart. Aan de andere kant moet je tegenwoordig zo oppassen met al die tv-programma’s. Ik bleef heel rustig en wilde zo snel mogelijk een afspraak. Dan zou snel duidelijk worden of het geen grap was. Ik ben een bak koffie gaan drinken in Den Haag met Asscher. We waren er zo uit. Ik ging in heel Nederland bijeenkomsten van werkzoekenden en werkgevers af. Het ambassadeurschap is nog met negen maanden verlengd. Nog voordat het contract afliep, werd ik al gebeld door de Anbo waarvoor ik me nu voor hetzelfde doel inzet. Nee, ik was tot december geen lid. Sterker nog: ik wist niet wat het precies inhield, de Anbo. Nu weet ik dat er heel veel voordelen aan zitten.”

Nu ga je nog altijd het land door.

„Ja. Laatst was ik in Drachten voor een meeting met vijftigplussers en werkgevers. Zo mooi: we hadden daar ter plekke al een match. Er was een man van eind vijftig die direct mocht beginnen en omscholing kon krijgen bij een bedrijf in zonnepanelen. Ik krijg kippenvel als zo’n man die al zeven jaar niet aan de bak kwam, zegt: ’Ik had nooit verwacht dat ik nog ergens terecht kon’. Die mensen weten het soms niet meer, hoor. De wereld is aan het veranderen. Daar moet je in mee, net als iedereen. Ik moet zeggen: heel veel vijftigplussers zijn eigenwijs. Die zeggen ’Ik ben zoals ik ben’ en ’Ze moeten me maar nemen zoals ik ben’. Dan kom je niet ver. Natuurlijk is het goed om voor jezelf op te komen, maar in bepaalde situaties hoor je je aan te passen.”

Je ontmoet mensen die wel 500 keer tevergeefs hebben gesolliciteerd.

„Vijfhonderd? Dat is nog niks. Sommigen wel duizend.”

Een gesprek over afgewezen worden, al dan niet het label ’asociale schopper’ verdienen en familie. „Ik pieker steeds meer, maar ben geen puttendouwer.”

Lees het uitgebreide interview vandaag in VRIJ of online (PREMIUM)

Bekijk meer van