Nieuws/Vrij

Vrouwen zonder speelruimte

Filmrecensie: ’3 Faces’ ✭✭✭✩

— Wat: film, drama

— Regie: Jafar Panahi

— Met: Behnaz Jafari, Jafar Panahi, Marziyeh Rezaei

Kleurrijke ontmoetingen tijdens de zoektocht van actrice Behnaz Jafari en regisseur Jafar Panahi (midden) in ’3 Faces’.

Kleurrijke ontmoetingen tijdens de zoektocht van actrice Behnaz Jafari en regisseur Jafar Panahi (midden) in ’3 Faces’.

Huisarrest, gevangenisstraf en een beroepsverbod hebben de Iraanse cineast Jafar Panahi (The white balloon, Offside) er niet onder gekregen. Ondanks grote druk van de machthebbers in zijn land, blijft hij films maken. Zelfs in onmogelijke omstandigheden. Ook 3 Faces kwam tegen de verdrukking in tot stand.

Kleurrijke ontmoetingen tijdens de zoektocht van actrice Behnaz Jafari en regisseur Jafar Panahi (midden) in ’3 Faces’.

Kleurrijke ontmoetingen tijdens de zoektocht van actrice Behnaz Jafari en regisseur Jafar Panahi (midden) in ’3 Faces’.

Net als eerder in bijvoorbeeld Taxi (2015) kiest Panahi voor een schijnbaar realistische benadering. Een jonge Iraanse vrouw (Marziyeh Rezaei) die niets liever wil dan actrice worden en is toegelaten tot de toneelschool, krijgt van haar familie geen enkele speelruimte. Ten einde raad probeert zij de hulp van de gevierde ster Behnaz Jafari in te schakelen om te bemiddelen. Als die oproep geen gehoor krijgt, pleegt zij zelfmoord, zo valt op een afscheidsvideo te zien.

Die boodschap laat het meisje via Jafar Panahi zelf alsnog bij de bekende actrice bezorgen. Diep geschokt reist Jafari samen met de regisseur per auto af naar het afgelegen bergdorpje waar zij vandaan zou komen. Klopt haar verhaal? En heeft ze inderdaad in haar wanhoop een eind aan haar leven gemaakt? Hun zoektocht leidt in deze typische roadmovie tot ogenschijnlijk toevallige ontmoetingen. De mensen op hun pad vertellen daarbij niet alleen veel kleurrijke verhalen, hun tradities en (voor-)oordelen blijken ook diepgeworteld. Daardoor schuilt onder het anekdotische karakter van 3 Faces nog iets anders.

De film illustreert op een ongedwongen manier de beperkte vrijheid die vrouwen hebben in een maatschappij waar mannen de regels bepalen. Panihi’s kritiek op die situatie is subtiel, maar onmiskenbaar.