Nieuws/Vrij

Column Hart & Ziel

De angst van Paul de Leeuw

Hollandse Hoogte / Jan Boeve

Wie eenmaal een ernstige, levensbedreigende ziekte heeft doorgemaakt en daarvan is hersteld, behoudt de angst op terugkeer van alle ellende.

Hollandse Hoogte / Jan Boeve

Zo is de hartpatiënt bevreesd opnieuw door een hartinfarct te worden getroffen, de longpatiënt bang voor nieuwe verstikkende benauwdheid en huivert de (ex-)kankerpatiënt bij de gedachte dat ook na de fameuze vijfjaarsoverleving de ziekte wellicht nog eens zal opduiken.

Daar zijn helaas dramatische voorbeelden van: ’genezen’ borstkanker, die na 10-12 jaar ineens weer actief werd.

Ook cabaretier/presentator Paul de Leeuw is de laatste jaren ronduit angstig. Hij is bang dat de blaaskanker die bij hem in 2016 tijdens een vakantie in Marbella werd vastgesteld en vrijwel onmiddellijk operatief werd verwijderd, op een kwade dag zal terugkeren.

Openhartig als hij is, uitte De Leeuw zijn zorgen tijdens een vraaggesprek met De Volkskrant. „Het gekke is: ik heb altijd angst gehad voor doodgaan”, zei hij. „En om kanker te krijgen.” Maar zo gek is dat dus niet. Ik kan hem zeggen: ’Paul, jongen, join the club’. Hij is een van de zeer vele mensen die dergelijke angsten kent.

Die terugkeer van zijn kanker deed zich bovendien al eens eerder voor: amper een half jaar na de diagnose werden door aanhoudende klachten maar liefst elf poliepen waargenomen. Ze bleken alle kwaadaardig te zijn geworden.

Paul zei in het kranteninterview altijd al bang voor ziekte en dood te zijn geweest. Maar ook daar geldt: wie niet? „Kanker – ik kreeg het”, aldus De Leeuw. „Ik ben nog steeds bang voor alles, maar ik weet wel dat ik een paar maanden na de eerste operatie een trap opliep en dacht: ik kan omgaan met ziek worden”, waarna er een half jaar later wéér blaaskanker werd geconstateerd. „G**verdomme, het zit weer in mijn lichaam”, dacht ik. Ja, dat was psychisch wel een dingetje.”

In mei werd Paul de Leeuw voor het laatst gecontroleerd door de oncoloog. „Ik zag er erg tegenop. De arts zei: ’Het ziet er heel rustig uit’. Daarvan kreeg ik me toch een energie...”

Het is goed dat De Leeuw zo open is en zich zo kwetsbaar opstelt. Al was het maar ter lering en herkenning; velen hebben iets aan zijn woorden. Het kan hen sterken in de gedachte dat hun angsten niet vreemd of afwijkend zijn.

Bang zijn voor de terugkeer van kanker is heel begrijpelijk, het is een volstrekt normale angst. Vaak blijft de onzekerheid lang, heel lang, bestaan.

Op deze plek heb ik meermalen verteld over de lymfeklierkanker die in 2011 bij mij werd vastgesteld. Vooral dankzij een stortvloed aan verschillende chemo’s heb ik het overleefd. Hoewel ik niet bang ben dat de ziekte terugkomt, denk ik (bijna) elke dag een keer aan wat ik toen heb meegemaakt.

Dat zal Paul de Leeuw ook ervaren: de ziekte blíjft bij je. Je leven lang, al was het maar in gedachten.

Mail r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst