Vrij/Uitgaan

Berlusconi als opperwezen

Filmrecensie: ’Loro’ ✭✭✭✭✩

— Wat: komedie, drama

— Regie: Paolo Sorrentino

— Met: Toni Servilio,

— Riccardo Scamarcio, Elena Sofia Ricci

Als er één plek is waar Paolo Sorrentino zich als filmmaker een vis in het water voelt, is het wel de machtige Italiaanse elite. Hij dook in het leven van premier Giulio Andreotti met Il divo, zwierde door de Romeinse jetset in Oscarwinnaar La grande bellezza en liet Jude Law in HBO-serie The young pope over het Vaticaan heersen. Een film over Silvio Berlusconi kon eigenlijk alleen maar een kwestie van tijd zijn.

Dus hier is Loro dan, een tweeënhalf uur durende satirische kijk in het leven van een steenrijke mediatycoon en politicus. Sorrentino opent zijn film met de mededeling dat elke gelijkenis met echte personen op toeval berust, maar dat is duidelijk plagend bedoeld. Sterker nog, de parallellen met een andere onaantastbare, overijdele en vrouwenverslindende magnaat zijn onmiskenbaar.

Aan de ene kant zet Loro het leven van Berlusconi moddervet aan. Als hoofdrolspeler Toni Servilio zijn geplamuurde gezicht in een grijns trekt, lijken we naar een wandelende spotprent te kijken. Sorrentino maakt daarnaast een even excessief als oogstrelend paradijs van Silvio’s landgoed: een perfect aangeharkt monsterterrein waar de naakte vrouwen niet zijn aan te slepen en gekleurde pillen in slow motion naar beneden regenen.

Intussen is Loro wel degelijk in de harde realiteit gegrond, met lijntjes naar het Italië van 2006 tot 2009. Berlusconi de Almachtige trekt daarbij soepel aan politieke touwtjes en strooit hier en daar met liefdadigheid, vooral om zijn eigen ego te strelen. Die eenzame afstand van het echte leven is niet alleen grappig, maar wekt uiteindelijk ook zowaar medelijden op.