2870747
Vrij

Spijt

’Ik zette hele etage op z’n kop’

In onze rubriek SPIJT vertellen lezers over hun ervaringen. Deze week: “De verhuurders die in Spanje boven mij woonden, waren erg luidruchtig. Bovendien zetten ze me zonder reden het huis uit. Daarom zette ik de hele etage op z’n kop!

Tijdens mijn studie werkte ik ’s zomers als propper aan de Spaanse kust. Iemand die jongelui op straat aanspreekt om ze een bar of disco in te praten. Daar was ik best goed in en het nachtleven beviel enorm.

Na mijn opleiding had ik nog helemaal geen zin in een vaste baan. Spanje bleef trekken. Mijn oom en tante hadden tijdens vakantie aan een van de Costa’s een familie leren kennen waarbij ik waarschijnlijk een etage kon huren. Ik ging er op de bonnefooi naartoe. Eerst logeerde ik in een goedkoop hotel en toen ik eenmaal werk als ober had bemachtigd, bezocht ik het gezin waarover mijn oom en tante hadden verteld.

Zij verwelkomden mij hartelijk en de etage was nog vrij. De familie woonde er zelf boven. Het was helemaal gemeubileerd, weliswaar met meuk uit de jaren zestig, maar het zag er netjes uit. De regeling was informeel, zij kenden nota bene niet eens mijn achternaam, en de huur wensten zij elke maand cash in een envelop.

Ik werkte lange dagen in de horeca en kwam meestal om middernacht thuis, soms later als ik nog ging stappen.

Waar ik niet op had gerekend, was het luidruchtige Spaanse gezinsleven boven me. Vaak begon hun radio of tv om half zeven ’s ochtends al te tetteren. Van het ontbijt kon ik tegen wil en dank meegenieten. Ook werd harde muziek gedraaid.

Tja. Ik schafte oordopjes aan, maar voelde me niet veilig. Wat er als er bijvoorbeeld brand zou uitbreken en men mij niet kon waarschuwen?

Na een half jaar van bitter weinig slaap trok ik in bij een vriendinnetje in de stad. Haar grootste aantrekkingskracht was haar rustige appartement waar ik een gat in de dag kon slapen.

Ik stond op het punt de etage bij de kennissen van mijn oom en tante op te zeggen, maar toen begon mijn scharrel me enorm te claimen. Opeens moest ik mee naar haar ouders die al over een verloving spraken.

"Wat er als er bijvoorbeeld brand zou uitbreken en men mij niet kon waarschuwen?"

Ik had geen andere keus dan weer veel tijd op mijn gehorige etage door te brengen. Maar het Spaanse gezin had inmiddels een andere huurder op het oog: „Jij bent toch nooit thuis.” Ik had slechts een week om een ander logeeradres te vinden, maar ze verlangden nog wel een hele maand huur.

Oplichters! Ik wist eronderuit te komen, maar ik was boos over de gang van zaken. Op een zaterdag pakte ik mijn boeltje. Het was verdacht stil op de verdieping boven mij. Van de buren hoorde ik dat hun jongste dochter haar heilige communie deed. De hele dag feest.

Toen kreeg ik een duivels idee. Ik bracht mijn spullen weg en kwam, na me eerst moed te hebben ingedronken, terug om de hele etage op z’n kop te zetten. Ik beschadigde of ontvreemdde niets – daar keek ik wel voor uit. Maar toen ik de deur achter me dichttrok, lag de douchekop in de koelkast, hingen de schilderijtjes schots en scheef, stond het matras op het balkon en waren alle stoelpoten zorgvuldig gedemonteerd.

Een kinderachtige actie waarvan ik al snel spijt kreeg. Helemaal toen mijn oom en tante die zomer nietsvermoedend op bezoek gingen bij mijn Spaanse verhuurders die probeerden geld voor de schade – die er niet was – van ze af te troggelen.

Ik beschouw het als een jeugdzonde. Maar op familiefeesten kijken mijn oom en tante nog altijd zuur naar mij.’’

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 575 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.