2992410
Vrij

Spijt

’Romantische vakantie in het water door schoonfamilie’

In onze rubriek SPIJT vertellen lezers over hun ervaringen. Deze week: “Ik had me zo verheugd op een romantische vakantie met de allereerste vriendin op wie ik ooit verliefd was. Maar ik had geen rekening met mijn schoonfamilie gehouden.

Nina was niet mijn eerste vriendin, maar wel de allereerste op wie ik echt verliefd was. Dacht ik. Na een tijdje stelde zij me aan haar ouders voor. Het leken me aardige mensen, wel een beetje klef als gezin.

We studeerden en hadden niet veel te makken. Toen de zomervakantie in zicht kwam, stelde Nina voor om een paar weken bij haar ouders in hun vakantiehuis in Frankrijk te logeren.

Ik leende een oude auto van een vriend en we kwamen zonder grote problemen in Frankrijk aan. We verbleven in een piepklein kamertje aan de achterkant van het huis. Maar wat gaf dat? Het was stralend weer en we zouden veel buiten zijn.

Ik had me erop verheugd om veel tijd met Nina alleen te kunnen doorbrengen. Maar zij werd voortdurend door haar familie geclaimd. Haar zus was er ook met haar vriend. „Zullen we naar die brocante-markt van vorig jaar gaan?” vroegen ze. Ik had met Nina had afgesproken dat we er op eigen gelegenheid naartoe zouden gaan, maar nu hobbelden we met haar familie mee.

Na een paar dagen kwam er een tante met haar kinderen aanwaaien. Zij huurde een huisje in de buurt, maar zonder zwembad. Terwijl tante met Nina’s moeder babbelde, werd Nina geacht haar neefjes en nichtjes in het water te vermaken.

Van een rustige en romantische zonvakantie was geen sprake. Nina’s familie leek blind voor het feit dat we, jong en verliefd als we waren, samen dingen wilden doen. Veel van onze plannen werden al aan de ontbijttafel doorkruist. De familie informeerde naar onze plannen en als we dan vertelden dat we een museum wilden bezoeken, wilde er altijd wel iemand mee.

Ik vond het erg vervelend. Maar ik was daar te gast, had gratis logies en eten en wilde niet zeuren. Aan Nina had ik ook geen steun, want zij haalde haar schouders op.

Op ons kamertje begon ik erover: „Lieverd, zullen we morgen... met z’n tweeën... Ik vind je familie heel aardig hoor, maar...” Nina begreep het probleem, maar het was niet anders. We hadden het toch gezellig? En het kostte toch allemaal niks? Ik begon aan mezelf te twijfelen. Waarom deed ik zo moeilijk? Maar ik twijfelde ook aan mijn relatie met Nina. Waarom hield ze geen enkele rekening met mij?

Eindelijk lagen we eens met z’n tweeën aan het zwembad. De hele familie was de hort op. We hadden een goed gesprek: in de week die ons nog resteerde, zouden we echt zoveel mogelijk samen doen. Om te beginnen zouden we die avond bescheiden uit eten gaan.

Aan het eind van de middag kwam de familie terug met het nodige voedsel voor een spontane barbecue. Ze wuifden ons etentje weg: „Niet zo ongezellig doen. Dat kan ook een andere avond.” Nina knikte gedwee.

De maat was vol. Ik stelde haar voor een onmogelijk ultimatum: haar familie of ik. Mijn volgende actie was nog slapper. Nadat Nina in tranen had gezegd dat haar familie altijd op de eerste plaats kwam, verzon ik een verontrustend telefoontje van het thuisfront. Ik moest direct terug! Ik pakte mijn spullen en reed weg. Op dat moment was ik opgelucht, maar mijn relatie met Nina was uiteraard voorbij.

Jaren later kwam ik haar nog eens tegen. Zij zei dat het haar speet hoe het toen was gelopen, maar waarom? Ik was juist degene die zijn excuses moest aanbieden.

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 575 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.