2998304
Vrij

Column Hart & Ziel

Zelfs de dood is digitaal

Een eenvoudige mededeling kan hard binnenkomen. Zomaar, tussen de meest uiteenlopende nieuwtjes, fakeberichten en rariteiten op het sociale medium Twitter kreeg ik onlangs de volgende tien woorden recht in mijn gezicht: ’Dag allerliefst knulletje van ons. Je was en blijft perfect’.

Meteen gevolgd door de confronterende zin ’Geheel onverwachts van ons heengegaan: Florian Thomas Louwen’. Bij zijn naam een hartje en een vrolijk zonnetje. Een okergeel icoontje, duidelijk bedoeld om aan te geven dat het jongetje gedurende zijn korte leven (24-08-2018 tot 15-12-2018) een helder zonnetje was. Een kind dat slechts drie maanden en drie weken leefde. Wát een verdriet.

Het bericht raakte me, de rest van de dag kon ik aan niets anders denken dan aan Florian. En aan zijn ouders, Mirjam en Tom. De moeder postte het verdrietige bericht als eerbetoon aan haar kind. En ik kreeg het zomaar toegeworpen… Terwijl ik het paar niet eens ken en hun gezinssituatie evenmin.

Wat moest ik nu met deze kennis?

Als ik niets zou doen, als ik verder zou scrollen, dan leek mijn gedrag achteloos en leek het van weinig empathie te getuigen. Maar daar zit ik nu eenmaal vol mee, ook al is ’strategisch afstandelijk’ tegenwoordig de norm. Zou ik het bericht retweeten, dan had ik het gevoel bijna een voyeur te zijn die verdriet uit andermans leven verspreidde. Iemand die in een onbekend gezin gluurde en daarbij een ’digitaal briefgeheim’ schond.

Maar Mirjam van Bekkum betrachtte geenszins anonimiteit, zo bleek al snel. Ze schrijft een blog op het internet: zonnetjeflorian.nl. Daarin deed ze de afgelopen maanden uitvoerig verslag van de voortgang van haar zwangerschap, de geboorte van twee kinderen en wat er vervolgens aan de hand was met haar tweelingzoontje Florian, het broertje van Celeste.

Ze schreef over de ontdekking, een dag na de geboorte, van het Syndroom van Down bij Florian. Over zijn spoedeisende hartoperatie, al na drie dagen. Haar teksten lardeerde ze met foto’s van de tweeling. In haar armen en in hun bedje.

Waarom raakt me dit verhaal zo sterk? Misschien ook omdat ik zelf vader van een gehandicapte dochter ben. En ik evenzeer weet dat kinderen met een aangeboren defect kinderen van de dag kunnen zijn.

Maar vooral omdat Mirjam zo opmerkelijk open is over de gebeurtenissen en wellicht ongemerkt een eigen internetvorm heeft gevonden om afscheid van Florian te nemen. Bijzonder.

Alles verandert tegenwoordig door de hogedrukpan die internet heet. Nu dus ook al de familieberichten. Overlijdensadvertenties; ik noem ze vanaf nu maar digitale verdrietberichten. Op het internet zijn ze minder grauw en ze missen de strenge kaderlijnen. Soms volgestopt met sfeerbepalende icoontjes: hartjes, zonnetjes, vogels, vlinders en regenbogen. Vooral als het overlijden van kinderen digitaal met de wereld wordt gedeeld.

En Florian? Tot in lengte van jaren leeft hij voort in de harten van degenen die van hem houden. En digitaal op internet.

Mail r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst

Bekijk ook:

#Dankjedokter