Nieuws/Vrij

SPIJT

’Die rothond bepaalt mijn leven’

Edwin Janssen | Hollandse Hoogte

Onze kinderen van 6 en 8 jaar smeekten om een puppy. Dat vonden mijn vrouw en ik een goed idee. Kinderen met huisdieren zijn vaak socialer omdat ze leren voor anderen te zorgen. Inmiddels verpest Max mijn leven.

Edwin Janssen | Hollandse Hoogte

Ruim tien jaar geleden deed een schattige kruising bordercollie zijn intrede in ons gezin. Iedereen was verrukt van Max. Omdat je natuurlijk niet aan jonge kinderen kunt vragen om een hond uit te laten, zeker niet eentje die veel beweging nodig heeft, kwam die taak meestal op mij neer.

In het begin was dat geen probleem, al moest ik er drie of vier keer per dag op uit. In het weekeinde was ik zelfs uren met hem zoet.

Ook mijn vrouw wandelde enthousiast een rondje met Max. Maar nadat zij weer parttime aan het werk ging, was ik steeds vaker de pineut. De basisschool waar ik leraar ben, is een paar straten verderop. Dan fietste ik in recordtempo in mijn lunchpauze naar huis om Max snel uit te laten en weer terug te fietsen. Bezweet stond ik voor de klas. Dat ging me tegenstaan.

Omdat ik zoveel tijd met Max doorbracht, ging hij me als leider van de roedel beschouwen. Het is geen moeilijke hond, maar hij luistert gewoon het best naar mij. Wanneer de kinderen hem sporadisch uitlieten, hadden ze problemen om hem in het gareel te houden en ook met mijn vrouw nam hij soms een loopje. Dus hij werd hoe langer, hoe vaker aan mij overgelaten.

Max kreeg ook een grote invloed op onze vakanties. Hij moest overal mee naartoe, want een kennel is zielig. Dus stonden we op een camping aan het Gardameer.  Honderd keer liever zou ik met z’n allen een mooie reis naar Amerika of Canada maken, maar dat is uitgesloten.

In de loop der jaren heb ik af en toe aangekaart dat Max mij veel energie kost. Mijn vrouw wuift dat weg. Of ze zegt ijskoud dat ik niet kinderachtig moet doen. Dus ben ik er maar mee opgehouden. Dan loop ik weer als  jandoedel ’s avonds om elf uur in de stromende regen met die rothond over straat.

Ooit liepen we in het bos toen een andere hond Max de stuipen op het lijf joeg en hij ervandoor ging. Even stond ik daar besluiteloos: ga ik achter hem aan of is het goed zo...? Maar ja, een levend wezen laat je niet aan zijn lot over. Uiteindelijk heb ik hem na lang zoeken teruggevonden.

Max raakt op leeftijd en heeft kwaaltjes. Dus wie gaat er met hem naar de dierenarts? Ik, zei de gek. Ik zorg er ook voor dat hij zijn medicijnen krijgt. Ik zou natuurlijk zijn pilletjes kunnen vergeten... Maar dat zou sneu zijn. Of ik heb er het lef niet voor, zo kun je het ook zien. Soms kijk ik naar hem en denk: Ach ouwe jongen, jij kunt er ook niks aan doen. We zijn tot elkaar veroordeeld.

Nu Max kwakkelt, beseffen we dat hij niet altijd bij ons zal zijn. Dat vindt mijn gezin verdrietig, maar ik ben stiekem opgelucht. Eindelijk rust!

Inmiddels is mijn zoon het huis uit en mijn dochter volgt binnenkort. Van Max heb ik enorme spijt, dus ik hoef nooit meer een hond. Als mijn vrouw dat per se wel wil, staat ze er helemaal alleen voor. Dan vraag ik namelijk de scheiding aan.

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wil jij ook (anoniem) kwijt wat je anders zou hebben gedaan? Mail jouw verhaal naar vrij@telegraaf.nl.

Bekijk meer van