Nieuws/Vrij

'Take all my loves'

Rufus Wainwright eert Shakespeare

Elton John noemde hem eens ,,de grootste levende singer-songwriter ter wereld”. Hoe dat ook zij, Rufus Wainwright is een fenomeen. In zijn exuberante presentatie, maar zeker ook in zijn muziekuitingen. ,,Groot commercieel succes jaag ik niet na”, laat de zanger optekenen.

,,Ik streef er vooral naar om met de allerbeste artiesten te werken uit een zo breed mogelijk spectrum van kunstrichtingen. Daarom ben ik er nog. Daarom overleef ik als kunstenaar.”

Ook op zijn nieuwe album, Take all my loves, doet hij dat weer. Coloratuursopraan Anna Prohaska, acteurs als Peter Eyre, William Shatner, Siân Phillips, Helena Bonham-Carter en Carrie Fisher, producent-muzikant Marius de Vries, Wain-wrights zus Martha, het is een hele parade van namen.

Die op verrassende manieren aan de slag zijn gegaan met sonnetten van William Shakespeare. Wainwright moet lachen bij het woord 'verrassend'. ,,Als er iemand verrast was over het resultaat, dan was ik het wel. Take all my loves is niet zozeer het resultaat van een vooropgezet idee, als wel van een opeenstapeling van invloeden – met Shakespeare als rode draad.”

De beroemde Engelse schrijver maakt al heel lang deel uit van zijn leven. ,,Toen ik een tiener was, probeerde mijn moeder (zangeres Kate McGarrigle, red.) me aan het lezen van Shakespeare te krijgen door te zeggen dat een sonnet over masturberen ging. Nou, toen was ik meteen geïnteresseerd!” Als Wain-wright uitgeschaterd is, wordt hij weer serieus: ,,Een benefiet-cd voor de Britse theateropleiding Rada, sonnetten met regisseur Robert Wilson en het Berliner Ensemble, mijn vorige cd All days are nights: Songs for Lulu, overal dook Shakespeare weer op. Hij is de grootste, de koning, wij kunnen slechts de dienaren van zijn genie zijn.”

Desolaat

Met negen (van de 154) sonnetten is Wainwright aan de slag gegaan. Op de cd worden ze door acteurs ingesproken, door Prohaska ingezongen op nu weer desolate, dan extraverte muziek van Wain-wright, waarna hijzelf een meer pop-rock variant vertolkt. ,,Ik wil graag de grenzen slechten tussen pop en klassiek”, zegt Wainwright daarover. ,,Uiteindelijk gaat alles om de melodie. Wat ik probeer is de volle glorie van Shakespeare's ideeën te tonen.”

Als er een naam is in wiens voetsporen hij muzikaal vooral lijkt te treden, dan zou dat Kurt Weill zijn. ,,Dat schrille, melancholieke. Ik neig weliswaar naar het tragische, maar er is altijd een zilveren randje. Ik hoorde pas een versie van Benjamin Brittens When most I wink. Dat is pas écht de meest desolate Shakespeare die je je kunt voorstellen.”

En behalve Weill? ,,Oh, Verdi, dat is mijn favoriet. Hoe hij Shakespeare's MacBeth heeft getoonzet... daar zie je zijn genie en timing, echt drama. Ik ben er een enorme fan van.”